58 DE VORMVERANDERINGEN DER MALEISCHE TAAL. 



%yi beëwah; vrucht, n^ bcêwah-2, vruchten', & v roem ah , huis; r^ r ®. 

 mah-2, huizen; &Ca.i t ing kali, kuur; r<x£sï tingkah-2, kuren. 



B. DEIUVATA. 



I. VERBALE DERIVATA. 



Alle woordsoorten leveren grondwoorden, primaire of afgeleide, voor verbale de- 

 ripata; doch de klasse nomen levert ver de meeste. 



Zelfs het grondwoord van het primitief verbum, de verbaal-wortel, heeft, bij zijne 

 verbale natuur, ook.die van het nomen: het is een nomen abstractum, dat het be- 

 grip eener handeling of eener wijze van zijn op de meest algemeene wijze uit- 

 drukt, zonder eenig denkbeeld van subject, object of tijd, en heeft, in dat 

 opzigt, de meeste overeenkomst met het ar. J.»*!) *»J ismoe'Ifi^l, nomen verbi, 

 verbaal- substantie/ ', of met onzen infinitief met deil artikel het. 



Jiy pcëkoel, het slaan; Jli gali, hei delven; JU* djalan, het gaan; ^.y 



teëroen, het nederdalen; ^JjJ deëdoek, het zitten. 



Maar het is ook de eenvoudige imperatief (de versterkte of intensieve wordt gevormd 

 door de aanhechting van het suffix *! lah): sla; delf; ga; daal neder; zit. Hierbij 

 is evenwel niet uit het oog te verliezen, dat, ofschoon het nomen verbi en de eenvoudige 

 imperatief volmaakt uit dezelfde klanken bestaan, in de uitspraak echter een wezenlijk 

 verschil in toon gehoord wordt. Streng genomen is dus de imperatief eene flexie 

 door ioonverheffuig. Ik bedoel hier natuurlijk den op zich zelven staanden imper.; 

 in verband met andere woorden blijkt, ook zonder toonverheffing, uit den zin alleen, 

 of het nomen verbi of de imp. gemeend is. 



Met deze logische beteekenis van het ar. J,«a!L«J vereenigt het mal. nomen verbi 



echter ook nog de eigenschap van den ar. verbaal-wortel, J^o) asl(5 e pers. sing. 

 masc. perf. ind. act.), dat is de eigenschap, de kortste grammatikale \orm te zijn, 

 zonder eenigen aanwas. Het is dus tegelijk de logische en etymologische verbaalwortel. 

 De regelmatige afgeleide verbaal-vormen van 5— 10 en van 15— 22 hebben geeue 

 substantivale beteekenis, maar zijn eigenlijk doode vormen, die slechts het denkbeeld 

 eener handeling uitdrukken en eerst door de flexieve praefixen leven en beweging 



