DE VORMVERANDERINGEN DER MALEISCHE TAAL. 57 



eigenschap van het raal. Jï) al dan niet gekend heeft; de heer de Hollander echter 

 kent die zeer wel, en het was daarom eenigzins bevreemdend voor mij, dat hij 

 haar, bij de verklaring van den vorm ^, geheel over het hoofd heeft gezien, 

 en zulks te meer, daar hij niet kon nalaten gevallen aan te voeren (jj> 10), waar- 

 van hij zelf zegt: »en in dit geval komt het causatief werkwoord in beteekenis 

 )■ geheel met het eenvoudig werkwoord overeen, zoodat dan ook hetzelfde, wat in 

 »het Nederlandsen het direct object is, in het Maleisen het direct object blijft, en 

 )>de betrekking tusschen het werkwoord en het indirect object ook, even als in 

 «onze taal, door een voorzetsel wordt uitgedrukt." 



Hoe wel te pas komt hier niet de verwaarloosde eigenschap van ^) ! En hoe 

 ongemakkelijk zijn daarentegen niet doorgaans de indirecte beteek enissen! Men leze 

 slechts de betrekkelijke hoofdstukken in de Hollander en T. Roorda , om te zien, 

 hoe men soms aan het denkvermogen geweld moet aandoen, om in wezenlijk directe 

 handelingen het direct object indirect te maken, maar toch te blijven zéggen, dat 

 het direct object is. Met den besten wil en de meeste inspanning is het mij al- 

 thans niet mogen gelukken, mijn denkvermogen zoo hoog op te schroeven, dat het 

 een logisch verband kan ontdekken tusschen de beide verklaringen , die de ja- 

 vaansche grammaticus aan den zoogenaamden causatieven vorm geeft. Na, namelijk, 

 in § 145, gezegd te hebben, dat daardoor » eene bijzondere betrekking tot een 

 » subjectief object (*) als direct object" wordt aangeduid, geeft hij nog eens, in 

 <|j 146, als algemeene beteekenis: »met het oog op of met opzigt tot een persoon 

 »of zaak bewerken of zoo doen, dat plaats hebbe of geschiede wat beteekend wordt 

 » door het woord, waarvan het afgeleid is." 



Uit de hierboven gegeven voorbeelden blijkt reeds, hoe de Maleijer zich direct 

 kan voorstellen verhoudingen, waartoe wij de indirecte wijze van uitdrukking be- 

 zigen. Eenige voorbeelden, uit de Hollander getrokken, zullen dit nog duidelijker 

 maken en tevens doen zien, dat het niet altijd noodig is, bij vertalingen van den 

 vorm Jï — , onze indirecte wijze van spreken te gebruiken, ja, dat het soms een- 

 voudiger is, zich direct uit te drukken, zooals ook de heer de Hollander in enkele 

 voorbeelden zelf gedaan heeft. Zij zullen tevens dienen ter toetsing van mijne theorie, 



(*) Hieronder verstaat T. Roorda een persoonlijk object. — Cf. Deelen der rede (1855) p. 62. 



8 



