64 DE VORMVERANDERINGEN DER MALEISCHE TAAL. 



''t.* t.' 



AsJüy t e r-p e n dj ara, voor ^fsf&f t e r-p e n dj a r a-ï ; »a$a**«.j' t e r-s embah- 



'o'c 'o' \ 



jang, voor êU^wy t er-s e mbah j a-ng i. 



Het is er evenwel ver van, dat men zich voor alle grondwoorden onverschillig 

 van den eencn of den anderen vorm zou kunnen bedienen. Het taalgebruik is 

 hier wet, en dat heeft zich in het malaka'sch dialect op eene beslissende wijze 

 voor den vorm Jï uitgesproken, hoewel niet in die mate, als het Batavia'sch dialect 

 dit gedaan heeft voor den vorm ♦ — , met nagenoeg algeheele verbanning van den 

 broedervorm J* — . Men bezigt dus voor de verhoudingen, waarvan zoo even eenige 

 voorbeelden gegeven zijn , bij voorkeur den vorm ^ — . Het taalgebruik echter is 

 grillig, en, heeft men reeds grondwoorden, die even goed den eenen als den ande- 

 ren vorm aannemen, er zijn zelfs grondwoorden, die den vorm • — boven < — 

 verkiezen, zonder dat in de beteekenis van het grondwoord daartoe aanleiding- 

 besta , noch dat men daarmede ook maar de minste nuance van beteekenis op het 



' o 't, ' 



oog hebbe. Zoo gebruikt men bv. liever CS*i> baï-ki, dan jjtöb ba ik- 



' ' s 



" (j' " 



ken, goed maken; verbeteren; ^LJ na ma-i, dan ^Ui nam a-k en, benamen; 



' 



' ' o ' c' ' 



^vJÏ kaseha-ni, dan ( jü^ t J kas ëhan-k en, bemedelijden. 



Deze beperking van den vorm • — heeft welligt haren grond in het bijzonder ge- 

 bruik, dat men daarvan gemaakt heeft. Met de ontwikkeling der taal, namelijk, 

 moest men de weuschelijkheid inzien , dat het opmerken van de verschillende ver- 

 houdingen van object, die soms bij een en hetzelfde grondwoord kunnen plaats 

 hebben, niet aan den zin alleen wierd overgelaten, maar dat die verhoudingen door 

 bijzondere grammaticale vormen wierden aangeduid en van elkander onderscheiden. 

 Ter aanduiding nu van de minder regtstrecksche of minder nabij gelegene verhou- 

 dingen van een object, koos men den vorm • — , en het is alleen door de hem 

 daardoor toegekende bijzondere kracht, dat hij zich van den vorm Js — , afgeleid 



o 't 



van ^ ) , onderscheidt. 



Die bijzondere kracht en het daarin gelegen onderscheid van J> — openbaren 

 zich in vier gevallen. 



1. 



Wanneer het grondwoord een substantiefis, dat een levend wezen, of ook, 



