DE VORMVERANDERINGEN DER MALEISCHE TAAL. 77 



werkelijk: in den toestand gebragt zijnde van ijzeren masten te hebben: van ijzeren mas- 

 ten voorzien zijnde, bv. ^j**i ^*ï}j> <S^ k a pa l *be r-tïj ang-ken besï, een schip 



met ijzeren masten (die er ingezet zijn); «xlo ^bruJli - kapa-2 claoen nïpah, 

 tijdelijk en los schutsel van nïpah-bladercn op. het boord van een laag vaartuig, tegen 



o' cl " -* ' c' 



hel inslaan der golven; aio ^b rt_JlS.j ber-kapa-2 da oen nïpah, zoodanig schut- 



sel hebben; t&xi ^d ^SVuJlly ber-kapa-kapa-ke n da oen nïpah, eigenlijk, vol- 

 gens den vorm: in den toestand brengen van zoodanig schutsel te hebben , doch werkelijk: 

 in den toestand gebragt zijnde van zoodanig schutsel te hebben ; van zoodanig schutsel voor- 

 zien zijnde, bv. *Jui ^b j£ruJs\£ji ^s.**» sampan ber-kapa-kapa-ke n daoen 

 nïpah, een bootje met zoodanig schutsel (dat er aan gemaakt is). 



o " 'C u' o3Ï c* 



Geeft men in deze voorbeelden aan ^^py, ber-tepï-ken, ^«^j tïjang-ken 



cn ^f<-JlS\j b e r-k a p a-k a p a-k e n hunne natuurlijke beteekenissen (z. ^Xm)\ j b e r- 

 anak-ken en ^^jwj^j ber-isterï-ken, hierboven), dan verkrijgt men, wel is 

 waar, de even goede vertalingen: een sluijer, hebbende goud tot boorden; een schip, 

 hebbende ijzer tot masten; en bootje, hebbende nlpah-hladeren tot schutsel; maar dan 

 is men ook genoodzaakt , het complementair verband te verbreken , dat toch onge- 



twijfeld tusschen Aï tepï en y**) emas, «aï tijang en ^^ besï en tusschen 

 ruJl5" ka.pa-2 en <xiuJ ^jb daoen-nïpah bestaat, om de complementen (j*m>) , 

 v*o en <xftx> ^b tot objecten eener handeiiug te kunnen maken. 



c " o" 



y. DERIVATUM ^S"— , PRAEP. ^j. 



Onze vorm is, in dit geval, eigenlijk niets anders, dan de flexie |). van het de- 

 rivatum 3. , doch staat hier, in het gevolg van twee homonyme derivata , om de 

 eigenaardige beteekenis , die hij verkrijgt, wanneer hij gevormd is van transitieve 

 verbaalwortels met twee objecten , waarvan het indirecte tevens als complement van 

 den wortel moet genoemd zijn. Bij den wortel is het complement door de praepo- 

 sitie ^rJ dengngan, met, daarmede verbonden; bij het derivatum ó. kan, bij de 

 flexie I). van die laatste moet die praepositie uitgelaten worden. En dan is de be- 

 teekenis, weder geheel tegen de analogie, eene participiale perfecti passivi: het ob- 



