S * 



151 DE VORMVERANDERINGEN DER MALEISCHE TAAL. 



|3. Intensiteit. 



c.^ k cë r a ng , hu'w ; c jCw s e-k rë r a ng , ten minste ; q&\j t ï cl a k , niet ; $ juÜm, 



se-tïdak, /e» minste, ^jIj banjak, i>ee/; t>^.^ w se-banjak, £e« hoogste. 



7. Verschillende andere betrekkingen. 



<Jy* möèla, oorsprong-, Jj**« se-möëla, o^) nieuw; van voren ; CS^ koetïka, 



/?)Y/ ; C_£a1C* s e-k oe t ï k a , tijdens ; JjCMI p e- n i ng g a 1 , vertrek (eig. achterlating 



yflrt eewe plaats) ; JjfèiiU s e-p e n i ng g a 1 , set/erJ /«?£ vertrek ; fj-J-w s a-ö rang (il. 



van c.jï örang, persoon), een enkel persoon; a .£»*»> s e-sa ö rang, /&/er afzonder- 

 lijk of op zich zelven. 



81. — **i. 



Deze vorm is de substantivale flexie h.., adverbialiter gebruikt. De volstrekte enkel- 

 voudigheid van het denkbeeld, die n/e/ door den substantivaal-vorm uitgedrukt wordt, 

 is hier, voor sommige woorden, praedominérend. 



c.jï orang, persoon; êo-^ sa-o rang (11-), eeft persoon; als adv. , als een enkel 

 persoon, d. \'. alleen; J'i kali, /;cer; ?naaZ; JIC* sa-kali (fa..), ee/ze keer; als adv. 

 eens; fc/j eenen male; volstrekt; heel; zeer. 



82.-^. 



o" 



ORTHOGRAPHIE VAN — j> 

 EN KRACHT VAN .j 



Zie 1). en 2. 



BETEEEENIS. 

 De onderwerpelijke vorm is eigenlijk niets anders, clan de flexie of het derivatum 



