166 DE VORMVERANDERINGEN DER MALEISCHE TAAL.- 



geleverde opzettelijke beschouwing- der vorm veranderingen der muleische taal was. 

 Stil urn saepe vertas — gij moet uwen griffel dikwijls omdraai jen — heeft Horatius 

 reeds aanbevolen; en dat van die aanbeveling ruimschoots gebruik gemaakt wordt, 

 bewijzen de tallooze verbeterde en vermeerderde uitgaven van werken van geleerde 

 mannen. En waarom zoude ik, een leek, dan niet ook twee maal veranderingen 

 mogen maken in de wijze van bewerking van mijn woordenboek? Als men wil, kan 

 men dus deze paradigmata beschouwen als mijne derde verbeterde en vermeerderde 

 proeve eener bewerking van een maleisen woordenboek. 



Ik wil hier op twee orthographische veranderingen in het bijzonder opmerk- 

 zaam maken, omdat men ze anders over het hoofd zoude zien, of als drukfouten 

 beschouwen. 



Bij de aansluiting van praefixen aan grondwoorden, die met eene ) beginnen, is 



het een nagenoeg vaste regel der mal. orthographie , dat, als de eenige of laatste 



letter van het praefix naar voren verbindbaar is, men deze met de tweede letter 



f. 



van het grondwoord verbindt en, instede van de I, alleen hare hamza ( J ) boven de 

 verbindingsletter zet: cu.«*U mengërti; oJUii (men vindt ook e^Ju'o) k e e ra- 

 pat; c ,ji„ saörang. Dit geschiedt, dunkt mij, alleen, om de eenheid 'der aflei- 

 ding aan te duiden. 



Is echter de eenige of laatste letter van het praefix niet naar voren verbindbaar, 

 dan schrijft de Maleijer doorgaans de ) van het grondwoord voluit, zonder zich 

 evenwel van het waarom rekenschap te kunnen geven: pj\t beróentoeng; Q^J 

 pe r amoek; ,*-|j dia dj ar; J.a,Jj diambel; maar daar hij bijna nimmer klank- 

 of andere orthographische teekens gebruikt, zoo wordt dit: ilüU ; ^.«IJ; .=Jj; J.x«ta. 



Ik heb mij, tot dus ver, ook van deze schrijfwijze bediend, om dat zij de meer 

 algemeene is, maar later ingezien, dat dit eene inconsequentie is en er geen eene 

 reden bestaat, om in zulke gevallen niet ook eenvoudig eene hamza te zetten, 

 die toch dezelfde phonetische kracht heeft en waardoor tevens de eenheid der af- 

 leiding aangeduid wordt, daar de ■* op zich zelve nimmer aan het begin van een 

 woord staat; waarom ik voortaan schrijf: isju^j; &*l f Ji j^ s ^ ; J.x«)b. — Dat daar- 

 door tevens de duidelijkheid bevorderd en voorkomen wordt, dat men bv. .aJj 

 dadjar, in stede van dia dj ar, leest, is van zelf duidelijk. 



Vroeger zetje ik, in de transscriptie van mal. woorden, wanneer de klem- 



