Java (Hindoe-tijdperk). — Onedele Metalen. 139 



schers van Java een enkel muntstuk zouden hebben doen slaan, dat 

 naast het symbolum van de nieuwe, tevens eene herinnering aan de 

 vroegere, te vuur en te zwaard vervolgde en uitgeroeide godsdienst 

 vertoonde. Het is ons wel bekend , dat er munten bestaan , die Mo- 

 hamedaansche en Christelijke kenmerken te gelijk voeren , maar die zijn 

 afkomstig uit Syrië, oud- Armenië en klein- Azië, uit landen dus, waar 

 eeuwen lang Christenen en Mohamedanen zamen woonden, en uit 

 eenen tijd, toen wel de Westersche Christen-vorsten vijandig ston- 

 den tegen over de Mohamedanen (welligt meer uithoofde van de 

 veroverins;szucht der laatsten dan uit zuivere liefde voor de Gods- 

 dienst), maar de wereldlijke overheersching der Arabieren zich nog 

 niet naar het verre Oosten had uitgebreid. In Spanje zelfs droeg 

 de Mohamedaansche overheersching niet dat karakter van geloofs- 

 dwang als in de Oostersche landen, waar de bevolkingen meer ge- 

 dwee waren en bovenal het Mohamedanisme niet te strijden had te- 

 gen eene Godsdienst van nog meer zedelijke waarde dan het zelf be- 

 zit. Tegen over het heidendom trad het Mohamedanisme als vernie- 

 tiger op: het Christendom daarentegen liet het neven zich bestaan. 

 Mogt al het heidendom bij het onnadenkende volk nog lang sporen 

 achterlaten, bij de vorsten des lands was dit, althans uiterlijk en in 

 hunne regeringsdaden niet het geval, toen zij met het wereldlijke 

 gezag, het oppergezag in zaken van Godsdienst verkregen. Van hen 

 kan men dus niet verwachten , dat zij munt zouden hebben geslagen , 

 die de herinnering droeg aan de oude Godsdienst , waaraan zij geen 

 gezag konden ontleenen (*). 



Wat overigens het stuk no. 163 beteekenen mag, kunnen wij moeije- 

 lijk gissen. Aan eene spotpenning kunnen wij niet denken , want 

 het vervaardigen van zoodanig stuk zoude eene al te gevaarlijke grap 

 geweest zijn. Misschien is het stuk vervaardigd door eenen eenvou- 



(*) Zie ook over dit stuk het Journal Asiatique 1860 pag. 321 vlg. , alwaar men niet 

 geslaagd is in het lezen en verklaren van de legende. 



