142 Java {Hindoe-tijdperk). — Onedele Metalen. 



jang gedog (*). De derhams zouden niet meer worden aangetroffen. 



Aan deze opgaaf mag men echter niet veel waarde hechten , 

 want het is bekend , dat de oudheidkennis der Javanen hoogst verward 

 en oppervlakkig is. Wij hopen , dat dit onderwerp waardig zal worden 

 gekeurd om door Indische-oudheidkenners nader te worden onderzocht. 



Wij moeten hier nog bijvoegen, dat op vele plaatsen van Java in 

 den grond begraven worden gevonden geel koperen, Chinesche munt- 

 stukken, soms in aanzienlijke hoeveelheden. Zij dragen de kenmerken 

 van hooge oudheid en zijn waarschijnlijk gedurende de oorlogen , waar- 

 mede het Mohamedanisme in de I5 e eeuw het heidendom verdrong, 

 te gelijk met de metalen afgodsbeelden en eeredienst instrumenten, 

 begraven. Hun aanzienlijk getal wettigt de onderstelling, dat zij tot het 

 circulerend medium van de gemeente behoorden , waartoe zij trouwens 

 veel beter geschikt waren dan de groote stukken , hiervoren door ons 

 beschreven. Ten huidigen dage is die Chinesche munt nog de eenige , 

 gangbare scheidemunt op het in godsdienst Hindoesch geblevene 

 eiland Bali. En dat die munt oudtijds in Indië gangbaar en in som- 

 mige landen in algemeen gebruik was, blijkt o. a. uit de volgende woor- 

 den van den ridder Pigafetta , een der weinige overgeblevenen van 

 de togtgenooten van Maghellanes in 1519 tot 1522: //Les Maures de 

 // ce pays (Borneo proper) ont une monnaie de bronze et perforée pour 

 // 1'enfiler. D'un cóté elle porte quatre lettres , qui sont les quatre 

 //.caractères du grand roi de la Chine. On 1'appelle pici." Van 

 Ternate werd ons medegedeeld, dat, volgens overlevering, ook op 

 dat eiland Chinesche munten oudtijds, voor de komst van de Por- 

 tugezen aldaar, gebruikt moeten zijn. 



(*) Zie omtrent de soorten van wajang het stuk getiteld: Wajangvoorstelling, in jaargang 

 VIII , deel 2, van het Tijdschrift voor N. I. Het groote onderscheid tusschen wajang ge- 

 dog en wajang klitik bestaat daaruit, dat de poppen der eerste in leder en die der tweede 

 in hout gesneden zijn. Zij onderscheiden zich beiden van de overige soorten voornamelijk 

 daardoor , dat de poppen gemeenlijk hoofddoeken en krissen dragen , terwijl die van an- 

 dere wajangs meestal of blootshoofds of met eene kroon voorgesteld worden. 



