Cheribon. 155 



anderen , 't zij een of meer personen daartoe aan te stellen en te kwa- 

 lificeren, met dit onderling beding nogtans, dat de stempel of stem- 

 pels in hunne tegenwoordige grootte en karakters en zoomede de pit- 

 jes in hare tegenwoordige zwaarte en gewigt, gelijk ook 't getal van 

 de tegenwoordige vier vuursteden , zijnde van ieder' oudsten prins twee 

 stuks , niet zullen mogen veranderd , verminderd of vermeerderd 

 worden, dan met gemeene berading en goedvinding van de gezame- 

 lijke drie prinsen gebroeders, Sulthan Sepoeh, Sulthan Anom en den 

 Panembahan Cheribon." 



Deze overeenkomst doet zien, dat reeds toenmaals de Bataviasche 

 regering trachtte het uitoefenen van het muntregt door de inlandsche 

 vorsten op Java onder haren invloed en bedwang te brengen, na- 

 tuurlijk met het doel om den omloop van 's Compagnies munt te 

 bevorderen. Hierin schijnt zij echter niet te best geslaagd te zijn, 

 want in eene resolutie van 13 November 1733 leest men nog: //dat 

 // tot dezen tijd de uitgave der duiten in de landen van Cheribon 

 // niet heeft kunnen worden in trein gebragt , ter zake de gezamen- 

 .//lijke prinsen daarin geen te grooten zin betoonden te hebben, uit 

 // inzigte zulks eenige vermindering zoude kunnen toebrengen in hun- 

 // ne inkomsten door het missen van het voordeel , hetwelk door dezelven 

 // met het slaan en distribueren van looden pitjes behaald wordt". 



De voordeden van de munt voor de Cheribonsche vorsten waren 

 echter hoogst onbeduidend. Na het overlijden van de bovengenoemde, 

 gekwalificeerde pitjes-makers, Kaksa Negara en Soera di Nata, werd 

 het muntregt verpacht aan Chinezen, en uit eene overeenkomst tusschen 

 de vorsten Pangeran Panembahan, Pangeran Dipati Anom, Pangeran 

 Aria Cheribon, Pangeran Radja Koesoema, en den kapitein der Chi- 

 nezen en Sabandar (ontvanger der zee- en handelsgeregtigheden) te 

 Cheribon, Tan Siangko, van 1 Januarij 1710, blijkt, dat deze het 

 maken der looden pitjes had gepacht voor niet meer dan 200 rijks- 

 daalders 'sjaars, welke som niet verhoogd werd bij de opvolgende 

 overeenkomsten van 2 April 1715, 29 April 1720, 1 September 1744 

 en 18 Januarij 1752. 



