Palembang. 169 



misschien anders gelezen worden. Daar de overige woorden echter zeer 

 duidelijk zijn en geen twijfel omtrent de lezing overlaten, zoo kan 

 het eerste woord , althans in beteekenis , niet veel van i-Jj.^ ver- 

 schillen. 



No. 204 — 217 zijn onduidelijk; op enkelen kan men het woord 

 Palembang onderscheiden, maar de meesten hebben slechts krullen 

 en teekens, die geene geregelde lezing toelaten. No. 217 is de ligtste 

 munt, die wij kennen. 



Al deze munten, behalve no. 193, zijn tin en aan de keerzijde glad. 

 De stukken zonder gat heeten u pities boentoe " en die met een 

 gat '/pities teboh." De eersten werden in zakjes van nipah-bladen, koe- 

 pat geheeten, genaaid. Elke koepat bevatte 250 stuks, ter waarde 

 van een // kedjer" of 1/16 reaal, gelijk aan 20 Nederlandsch-Indische 

 duiten. 



2 kedjer waren in waarde = s'tali (setctü) of Vs reaal=40 duiten, 

 2 tali ii f o ii een soekoe // 1/4 // « 80 « 



2 soekoe » » « » // dj ampel // 1/2 // « 160 u 



2 dj ampel // u // // « reaal=320 duiten. 



Een reaal werd gerekend als een Spaansche daalder: 16 koepats of 

 4000 stuks pities boentoe hadden dus eene waarde van ongeveer ƒ 2 1 /»- 

 Dit geldt voor de pities boentoe van de standaard-grootte , zoo als die , 

 afgebeeld onder no. 190 — 193. Van de overigen is de waarde niet 

 meer bekend; men zegt, dat zij in minder aantal dan de genoemden 

 gemunt zijn. 



De pities teboh werden bij 500 stuks aan eene dunne rotan geregen. 

 Zulk eene ris heette een tjoetjoeb en was in waarde gelijk aan 1 

 tali; 4000 stuks gingen op de reaal. Natuurlijk is de waarde van 

 de kleinere soorten ook minder geweest. 



Deze tinnen munten, blijkbaar gegoten in eene soort van wafel- 

 ijzer, werden aangemaakt door de hoofden der Chinezen ter hoofd- 

 plaats, die het regt daartoe, waarschijnlijk bij wijze Yan pacht, van 

 de Palembangsche vorsten verkregen. 



23 



