Djambi. 1 7 



Q 



te zijn, die eenen zuiver Javaanschen naam, dien van Astra Inglaga, 

 voerde. Zijne opvolgers voerden Arabische namen , maar toch konden 

 zij hunne Javaansche titels niet geheel terzijde stellen, en, tegen de 

 gewoonte der Indische vorsten, die gewoonlijk Arabische spreuken tot 

 randschrift voor hunne zegels gebruiken, plaatsten zij als randschrift 

 hunnen Javaanschen titel. 



De onderwerpelijke pities zijn dus waarschijnlijk geslagen door de 

 Sulthans Ahmad Zin'oedin of Mohamad Fachar'oedin , dus in de laatste 

 helft der vorige of in de eerste helft van deze eeuw. 



Wij hellen over tot het gevoelen, dat deze pities niet veel latei- 

 dan 1760 zijn gemunt, en gronden dit gevoelen op het bestaan van 

 nagemaakte Compagnies-duiten, allen met een jaartal van het laatst 

 der 18e eeuw, die vroeger in Menangkabou vervaardigd werden en in 

 Djambi gangbaar waren (no. 232 en 233). Een inlandsch muntstelsel, 

 zoo ingerigt, dat tinnen en koperen scheide-munt gelijktijdig aanwe- 

 zig was, laat zich moeijelijk denken, daar het een begrip van financieel 

 evenwigt veronderstelt, dat men bij eenen inlahdschen vorst wel te 

 ■vergeefs zal zoeken. Daarom meenen wij, dat de kleine tinnen munt 

 de eerste, oorspronkelijke is en dat de nagemaakte duit slechts eene 

 stuiptrekkende poging was om door eigen munt den invloed van 

 's Compagnies-munt en gevolgelijk ook dien van de Compagnie zelve 

 te keeren. Later heeft men dan ook in Djambi grootere, tinnen munt 

 gemaakt (de onder no. 218 — -220 hiervoren beschrevene) , die in waar- 

 de eem^zins de duit naderde. 



In de verhandeling der munten, maten en gewigten van Neder- 

 landsen Indië , in deel IV der Verhandelingen van het Bataviaasch 

 Genootschap van Kunsten en Wetenschappen (1784), vindt men voor 

 de gangbare munt in Djambi overgewezen naar Palembang, en aldaar 

 gezegd , dat 4000 pities gingen op eene Spaansche reaal. 



