XXVIII 



de inkleeding van het gedicht oppervlakkig 

 en flaauw; terwijl sommige gedeelten van het 

 pedicht in het schilderen van obscoene, van 

 oneerbare en ontuchtige tooneelen onze kiesheid 

 noodzakelijk kwetsen moeten. Er wordt in de 

 Javaansche taal naauwelijks een enkel werk aan- 

 getroffen, dat niet met dergelijke onkiesche en 

 stuitende zaken aangevuld is. In eene vertaling, 

 welke Raffles van het mythologisch gedicht 

 Mannik-Mojo geeft, heeft hij enkele scenen, 

 die hij als onzedig bevonden had, weggelaten, 

 hetwelk door W. von Humboldt wordt afgekeurd. 

 Eene weglating daarvan zoude trouwens in de 

 tekstuitgave eene onmogelijkheid geweest zijn, 

 omdat daardoor het geheel uit zijn verband zou 

 gerukt zijn geworden. En om niet in verden- 

 king van partijdigheid te komen, heb ik in 

 mijne Nederduitsche vertaling zoo wel het ver- 

 heven schoone, als het flaauwe en onkiesche des 

 gedichts-getracht weder te geven. De fabel van 

 de parel en den misthoop kan ook op dit ge- 

 dicht worden toegepast. Hij die door het on- 

 oogelij ke van het slijk, waarin de Javaansche 

 muze zich wentelt, zich af laat schrikken, zal 

 daarin nimmer de parel vinden. 



Ten aanzien van mijne vertaling in het Ne- 

 derduitsch van den Wiwoho heb ik noodig veel- 

 vuldige verschooning te vragen. De onduide- 



