(9) 



het gezigt kregen, daalden de Widodaris schielijk 

 uit de hoogte naar beneden. Zij wandelde lang- 

 zaam op de aarde. Den berg Hendro-kilo bereikt 

 hebbende , vervolgden de Widodaris haren weg 

 schoorvoetende. Het was in den morgenstond, toen 

 de Widodaris, har telijk verheugd, den bergHendro- 

 kilo bereikten. Op haren weg hoorden de Wido- 

 daris het suizen van de door den wind bewogene 

 7j emor o-hoomen , die zich op den rug van den 

 berg bevonden. De door den wind bewogene Tje- 

 moro-boomen schenen de komende Widodaris 

 terug te willen doen keeren. Ook hoorden zij het 

 geritsel der door den wind geschudde bladeren 

 van den kaneel-hoom, die de Widodaris schenen 

 aan te spreken en haar tot eene vergelijking 

 der schoonheid uit te dagen. De uitdaging van 

 den kaneel-hoom. geschiedde aldus: «Ei, Wido- 

 <idaris\ wie is de zoetste van ons? Ook wat de 

 «kleur mijner bladeren betreft, behoeft de schoon- 

 «heid van dezelve voor uwe borsten en roode lip- 

 « pen niet onder te doen." 



< Alle woningen in het bosch, welke regts en links 

 van den weg stonden, werden door de Widodaris 

 voorbij gegaan, maar door haar niet gezien, 

 omdat zij verborgen waren door eene ligte wolk, 

 die den weg bedekte. De woningen, die anders 

 zigtbaar v/aren, konde mën thans niet zien, 

 omdat zij door eenen mist overtrokken waren. 



