( 13 ) 



da? 'is hadden geene begeerte naar de geele Ke- 

 poh; hetgeen de pas aangekomene Waranggonos 

 begeerden, was het genot der liefde. 



Langen tijd hadden de widodaris gerust, toen 

 zij het met elkander oneens werden. Sommi- 

 gen wilden dadelijk vertrekken, terwijl anderen 

 nog verkozen te blijven; er waren, die de wenk- 

 braauwen optrokken en anderen, die met de 

 voeten in Het water plasten. Deze liet hare 

 lendenen door hare dienstmaagd drukken; gene 

 wiesch het aangezigt met water en maakte vervol- 

 gens hare haar wrong op, het heldere water 

 tot spiegel gebruikende. De Widodari zag in 

 den spiegel, om haren opschik in orde te brengen, 

 ten einde voor Hardjoeno te kunnen verschijnen. 



De Widodaris zaten op haar gemak op den 

 breeden steen; terwijl zij rustten, overleiden zij 

 met elkander; te zamen sprekende, leunden zij 

 op hare handen. Zij spraken met elkander over 

 het vertrek naar de boete-plaats van den eenzaam 

 wonenden Parto. 



Toen sprak Woro Soeprobo op een bedaarden 

 toon tot Retno Wiloetomo : «Ei lieve ! hoe denkt 

 « gij over het voortzetten van uwen weg ? Zullen 

 «wij niet vertrekken, daar het haast middag zal 

 «zijn? Wat is, zusters, uw aller verlangen ?" 



Langzaam antwoordde de liefelijke Retno Wi- 

 loetomo : «Mijn voorstel is, indien het der go- 



