( 63 ) 



verdonkerde den glans der zon en der maan. 

 Er was geene wedergade van dit paleis. 



Voorts was er in het paleis van Batoro Hen- 

 dro geene nacht; het was altoos helder door 

 den glans van het goud, de edelgesteenten en ju- 

 weelen, die de nacht verdreef. Tot een tee- 

 ken van dag en nacht diende den bewoners 

 van den Soerolojo de Toendj oeng-bloem en de 

 vogel Tjokro-woko. Wanneer de Toendjoeng- 

 bloem zich opende , was het dag; en wanneer 

 zij zich sloot, was het nacht. Wanneer de 

 vogel Tjokro-woko van zijn wijfje gescheiden 

 leefde, was het dag; maar wanneer hij met 

 zijn wijfje, de een achter de andere ging, was 

 het nacht. 



Hardjoeno schepte veel vermaak in het zien 

 der bekoorlijkheden van den Soerolojo. Wij 

 zouden veel tijd noodig hebben om de bekoor- 

 lijkheden van den Soerolojo te beschrijven, 

 welke door Parto gezien werden. 



Toen Hardjoeno den Soerolojo bereikte, dacht 

 hij aan de eerbiedige hulde, die hij aan 

 Batoro Hendro bewijzen moest. Vervolgens 

 kwamen de Widodaris hem op weg te gemoet; 

 zij naderden Hardjoeno en noodigden hem uit 

 om spoed te maken en dat hij zich dadelijk in 

 het paleis van Batoro Hendro begeven moest. 

 Toen Parto kwam, wilden allen naar buiten gaan. 



