(77) 



PToro-SoEPROBO glimlachte. Zij vestigde hare 

 oogen op Hardjoetso. Hem schuins aanziende 

 vertrok zij haar mond. De schoone Dewi was 

 beschaamd. 



Hierna wordt de voortgang der reis verhaald 

 van Hardjoeno en Soeprobo. Uit de hoogere sfe- 

 ren zagen zij de schoonheden , waarover zij 

 heengingen. Zij zagen uit de hoogte eene vlak- 

 te tusschen een berg en de zee, die waarlijk 

 schoon was. Aan het strand der zee bevonden 

 zich de Pandan, Pandogo en de Karang-li- 

 man, fraai om gezien te worden. De vogel 

 Koentoel vloog langs de zijde van den berg, 

 alsof hij aan denzelven eene liefde verklaring 

 wilde doen. Schoon was het strand der zee, 

 wanneer het door de golven verlaten was; het 

 geleek alsof het met figuren beschilderd was. 

 Ook lagen er witte eijeren aan het zeestrand 

 verspreid ; zij lagen daar op eene rots. Een an- 

 der gezigt bood het zeestrand aan, wanneer het 

 water was terug gekeerd. Allerhande bloemen 

 stonden langs den rand van het water, de 

 Handoel- Hangsoko- Woengoe- en Hangsono- 

 bloem. De stengel van de Ifandoel-bloem had 

 zich om een breeden steen geslingerd, alsof 

 zij daarin gekerfd of gevlochten was. 



Er bevonden zich nog andere vermaklijkhe- 

 den aan het zeestrand; maar het was daar zeer 



