( 82 ) 



ro-Dewati ongeplukt gebleven. De bloemen wa- 

 ren zeer bedroefd, dat zij door Hardjoeno niet 

 waren geplukt geworden. 



Een Toehoe-Yogel schreeuwde , zittende op den 

 tak van een boom. Hij scheen de komende 

 uit te noodigen om te rusten. Hij strekte zijn 

 langen hals uit over den weg. Zijne mee- 

 ning was: «Indien zij hier voorbij gaan, zal ik 

 «hen vast houden, dat zij niet verder gaan." 



Woro-Dewati en Hardjoeno hadden het grond- 

 gebied van den Soerolojo achter den rug; zij 

 waren in het gebied van Ngimohimotoko geko- 

 men. Hunne reis had zeven uren geduurd. 

 Juist wilde de glans der zon zich in het westen 

 neigen. Alle de geuren volgden Woro-Dewati 

 op haren weg. 



De vogel Kredo vloog voor Hardjoetïo en Soe- 

 probo heen. Hij wilde hun met zijne vlugt als 

 gids dienen op den weg naar Ngimohimotoko. 

 De gang van Hardjoeno en Woro-Dewati was 

 gelijk aan goud, dat boven het water drijft. 



