(86) 



«Gij moet het maar op dezelfde wijs beginnen , 

 «als toen gij mij in verzoeking trachtte te bren- 

 «gen." 



Toen Hardjoeko door zijne woorden Woro 

 Soeprobo had bepraat, bragt zij vervolgens haar 

 haar in orde. Voorheen was Soeprobo geheel 

 ongenegen geweest, om naar Niwoto te gaan; 

 maar thans was haar hart verheugd door het 

 hooren der woorden van Hardjoetso. Voorheen 

 had Woro Dewi hare wenkbraauwen gefronsd, 

 maar thans was zij tot lagchen gestemd. 



Wij zouden in het gedicht veel te verhalen 

 hebben van Hardjoetto's en Soeprobo' s in het 

 werkstellen der list. Zij gingen met de grootste 

 omzigtigheid te werk. 



Soeprobo en Hardjoeno waren in het gebied 

 van Ngimohimotoko gekomen tot den tuin We- 

 lahan, alwaar zij rustten. De vrouwen van het 

 paleis wachtten haar te Hoedij ono-wono af. In 

 den tuin Welahan bevonden zich drie Widoda- 

 ris. Zij waren vroeger door Hjang Heindro ge- 

 zonden en waren aan het hof zeer gezien. In 

 den tuin, waarin Soeprobo zich bevond, stond 

 een overschoon ledikant; het was voor 'niemand 

 anders dan voor Soeprobo bestemd; maar het 

 stond ledig, het werd door niemand bezeten. 



Hardjoeno begaf zich vervolgens in de Kalpo- 

 taroe. De Kalpo-taroe was van kostelijk goud. 





