( 116 ) 



was de geur van den wagen. Hij werd door 

 leeuwen getrokken, die tevens een geur van zich 

 gaven. De grond waarop de leeuwen traden, 

 deed van het rijtuig van Djojo-Hantoko een 

 liefelij ken geur opgaan. 



Voor Djojo-Hantoko gingen de keurbenden 

 der Dewotos in twee afdeelingen. Elke afdee- 

 ling bestond uit één millioen manschappen. 

 Zij waren allen uitgedost en droegen hoeden 

 met gouden randen. Zij waren met de Tomoro 

 gewapend. De voorste Dewotos droegen bogen. 

 In de linker hand hielden zij de pijlen en in 

 de regter hand het schild. Hunne wambuizen, 

 mutsen en helmen waren van goud. De wam- 

 buizen waren in den vorm van Taraté met 

 goud gestikt. De bloemen waren geheel van 

 goud. Overslaande hingen zij over de borst. 

 Zij waren met versche zalven bestreken. De 

 zalven hadden den geur van Kastoeri. TA] schit- 

 terden, wanneer de zon op hen scheen. 



De wapens van Hardjoeno sloten achter dezen 

 den trein. Hij reed op een wagen van edel- 

 gesteenten. Voor den wagen waren Mohotalis 

 gespannen. Hij gebruikte geene zweep. Zijn 

 lust alleen was de zweep, die de Moho- 

 talis tot den loop aanspoorde. Het vaandel 

 van Hardjoeno was van witte zijde. Op het vaan- 

 del bevond zich het schaduwbeeld van Hardjoe- 



