( 18) 



«ijn, even zoo wel als de diepe valleijen, met 

 tien Tjemara, de den der tropische gewesten , be- 

 tlekt. Zij doen ons bij al het overige aan 

 Zwitserland denken , en herinneren ons de 

 ■Alpen , zoo als wij die uit de beschrijvingen 

 kennen. Maar ook alleen de lagere A^en-stre- 

 ken, in het zomer jaargetijde, wanneer de sneeuw 

 gesmolten is en het gras weder te voorschijn 

 treedt. Maar daar is hooger opwaarts alles ijs 

 en sneeuw, — hier zijn de hoogste toppen met 

 eeuwig groen bedekt. Daar schijnt de natuur 

 dood — hier alles leven en kracht en een zich 

 zelf verdringende plantengroei, zoo als die al- 

 leen tusschen de keerkringen aangetroffen wordt. 

 Telkens verandering van uitzigt ; bij elke wen- 

 ding een schooner verschiet. De hier laag 

 hangende wolken bedekken de afgronden voor 

 een poos: maar de wind, die tusschen de klo- 

 ven een en doortogt vindt, schuift ze als een 

 gordijn voor zich weg— en zie daar weder het 

 tooneel veranderd! 



Na een geruimen tijd door onbewoonde oor- 

 den den weg vervolgd te hebben, nadert men 

 langzamerhand weder streken, waar bevolking 

 gevestigd is. De ruggen der bergen, de zacht- 

 hellende vlakten zijn met tuinen van Djagong, 

 kool en aardappelen, het dagelijksch voedsel 

 <ler Tenggerezen, als bedekt. Geheele troepen 



