( ^ ) 



zandzee gevoeld werd. Zoo bevonden wij ons 

 dan nu boven of in de onmiddelijke nabijheid 

 van dien kokenden vuurpoel ! Wie verzekerde ons 

 dat de grond, die ons droeg, niet elk oogenblik zou 

 kunnen instorten ? En nogtans dreef de zucht 

 om in die lichte laaije hel een blik te werpen 

 ons al verder en verder, maar schrede voor schre- 

 de ; want de afrollende steenen , die nu en dan 

 over den krater-rand henen wipten en langs de 

 helling omlaag rolden, maakten de nadering 

 hoogst moeijelijk en bij eiken voetstap al meer en 

 meer hagchelijk. — De damp, die nu en dan 

 door den wind langs de zijden des bergs bene- 

 denwaards gedreven werd, en rijkelijk met 

 asch bezwangerd was, maakte de ademhaling 

 zeer benaauwend. — De reuk was bedwelmend , 

 maar somwijlen niet van de gewone buskruid- 

 damp verschillende. — Eindelijk waren wij 

 wel genoodzaakt onzen togt te staken \ daar 

 ook de verbrijzelde ladder weinig vooruitzigt 

 aanbood den krater spoedig te bereiken. 



Ruim eene maand later, den 21 sten Maart, heb 

 ik andermaal eene poging gedaan om dezen berg te 

 beklimmen, maar bleek de gelegenheid toen nog 

 ongunstiger- te zijn dan de eerste maal.— De vlakte 

 der zandzee was met eene walgelijke modder 

 lucht, met eenen walm, door de ontbindingen der 

 verschillende gaz-soorten, waaronder die van ge- 



C 



