(80) 



wij kwamen hoe moeijelijker het terrein werd. 

 De aanvankelijk zacht glooijende helling nam 

 al meeren meer in steilheid toe: de dwarsloo- 

 pende kleine ruggen, die inderdaad niets anders 

 dan eene opeenhooping van afgeronde steen- 

 klompen waren , konden niet dan door lange 

 omwegen vermeden of al klou terende met een 

 ongewone inspanning bestegen worden. Einde- 

 lijk echter, na stellig ruim 2 uren op die wijze 

 voortgeworsteld te zijn, sloegen wij regts af en 

 daalden, langs de hier hoog op elkander gesta- 

 pelde steenbrokken, in de bedding eener drooge 

 beek neder, van waar regtstreeks de Lemmon- 

 gan, door niet een enkel wolkje beneveld, in volle 

 pracht omhoog rees. 



Maar van welk punt mag deze ontzettende 

 massa steenen, die wij een oogenblik vroeger ver- 

 laten hadden, en welke zich nog altijd, zoo vc 

 men zien kon, opwaards tegen den berg uil 

 strekte, zijn uitgeworpen? Dat zij uit den tegei 

 woordigen krater zou zijn neergevloeid, kon 

 niet zeer waarschijnlijk voor, daar, bij eene z< 

 aller geweldigste eruptie, de kegel zelf der vei 

 nieling niet zou zijn ontgaan, en de stroom zich 

 ook in dat geval meer zuidwaards hebben uit 

 gestrekt. Meer waarschijnlijk is het, dat het de 

 overblijfselen zijn van eene uitbarsting van vroe- 

 geren tijd, bij de scheuring des bergs in 2 top- 



