(84) 



ons vergezellende inlanders beschouwden wij 

 met een medelijdenden glimlach. 



Maar hoe meer wij vorderden, hoe meer in- 

 spanning van krachten er vereischt werd, daar 

 bij de aanmerkelijke af helling, die met geheel 

 los liggende steenbrokken bezaaid was, de voet 

 naauwelijks een vast punt vinden kon, en wij 

 telkens over deze of in de rulle vulcanische 

 asch, die zich hier en daar in lage ruggen had 

 opgehoopt, achter uitgleden. 



Wij waren nu tot op ruim -| van den ke- 

 gel gevorderd, in eene streek, die blijkbaar het 

 meest aan de' eruptien was blootgesteld. Wij 

 bevonden ons hier in het gebied , en onder het 

 onmiddelijk bereik der nog niet geheel inge- 

 sluimerde vulcanische krachten. Boven ons den 

 rookenden krater, door een rand van hoog op 

 elkander gestapelde steenbrokken als omkranst: 

 ver in de diepte de ruggen van den kegel af- 

 dalende, die van hier nog slechts flaauw te on- 

 derscheiden waren. Langs tallooze ravijnen, was 

 de lavastroom, in verschillende rigtingen, naar 

 de vlakte afgevloeid en op sommige punten, 

 als in graauwe strepen tot ver in de bosschen 

 doorgedrongen. Geen spoor van dessas was van 

 deze hoogte meer waartenemen. In een ondui- 

 delijk verschiet scheen de geheele landstreek, 

 tusschen den Tenggerschen bergketen en den 



