(93) 



wildbraad ; voor den disch zijner moeder opte. 

 sporen en te verrasschen. 



Zoo was het dan ook eens op zekeren dag, dat 

 Djogo Taroep in een uitgestrekt bosch rond- 

 dolende op het onverwachts verscheiden stem- 

 men vernam , die door de klank der bosschen 

 teruggekaatst hem voor een oogenblik als be- 

 tooverd op de plek geboeid hielden. Maar de 

 verrassing was te groot, om de nieuwsgierig- 

 heid , een gevolg daarvan , geen gehoor te ver- 

 leenen. Met de grootste behoedzaamheid tracht hij 

 de plek te naderen, van waar deze welluidende 

 stemmen tot hem doorgedrongen zijn ; struiken 

 ne bladeren worden , met eene an gst vallige van 

 verlangen bevende hand } ter zijde geschoven. 

 Het minste geridsel doet hem, den onverzaagden 

 jager der bosschen, voor ontdekking beven. Ein- 

 delijk is de plaats bereikt en de verbaasde jon- 

 geling ontdekt, door het gebladerte henen, eene 

 heldere water -kom en een 12 tal hemel- schoone 

 jonge meisjes , die vrolijk dartelende, zich 

 in dezelve met baden verlustigen. Maar een 

 dezer Nimphen , boven al hare gezellinnen in 

 bekoorlijkheid uitblinkende , was het vooral 

 die den vurigen jongeling van verwondering 

 opgetogen hield ; en evenmin als zijn heilige 

 vader voor de ligchamelijke schoonheid der gees- 

 telijke zuster bestand geweest was, even min 



