43 



KRITISCHE A ANTEEKENING EN 



(XII, 10,:,) aansprak: »Laat den wagen tusschen de twee legers stilstaan, opdat ik de vijanden 



«nader beschouwe, met wie ik zal te strijden hebben." 



KrSssa voldoet aan 't verzoek, en nu ziet Ardjoexa zijne vaders, grootvaders, 

 leeraars, ooms, broeders, zonen, vrienden en schoonvaders vijandig tegenover elkaar 

 geschaard. Door deernis bewogen, sprak hij tot Krössa: » Dit gezigt doet mijne le- 

 nden verstijven, mijn gelaat verdroogen. Mijn ligchaam beeft, mijne haren rijzen te ber- 

 » ge, de boog valt mij uit de hand, mijne huid is verschroeid; mijne voeten weigeren 

 » mij te dragen; het hart ontzinkt mij. Ik voorzie niets dan onheilen uit de nederlaag 

 » onzer bloedverwanten. Ik begeer geene overwinning, geen rijk, geene genietingen. Wat 

 )i zullen ze ons baten, daar zij zelven, voor wie wij ze wenschen zouden, gereedstaan 

 >i om elkaar te bevechten? Ik wil hen niet dooden, al zouden zij het ook mij doen, ook 

 » niet voor de heerschappij der drie werelden. "Wat vreugde staat ons te wachten, als 

 » wij de Koeroes zullen hebben omgebragt? Laat ons de gruwelen verhoeden, die de 

 » uitroeij ing van 't geslacht zou na zich slepen; de staking der erfelijke offers, de ver - 

 » nietiging der godsdienst, het bederf der zeden, de verwarring der kasten, het verlies 

 » der hemelsche zaligheid voor ons en onze voorouders , die de offers hunner nakomelingen 

 » zouden missen! Zie, welke euveldaad zouden wij plegen, indien wij, door heersch- 

 » zucht gedreven, onze bloedverwanten om 't leven bragten! Beter ware 't mij, weer- 

 » loos door hunne handen te sterven !" 



Met die woorden zet Ardjoeka zich diep bedroefd op den wagen neder, de oogen 

 door tranen verduisterd. 



Krêssa antwoordt: "Vanwaar op eens die onwaardige zwakheid op 't oogenblik 

 » van den strijd? Verban die verwijfde weekhartigheid, en sta op ten strijde!" 



Ardjoena. » Hoe zou ik tegen Bisjïa en Droxa de wapenen opheffen ? Voorwaar, 

 »het zou mij beter zijn, hun leven te sparen, en mijn brood te gaan bedelen, dan na 

 »hun' dood kostelijke spijzen te eten, met hun bloed bezoedeld. Ik weet niet, of ik 

 )i wenschen moet te zegevieren , of overwonnen te worden. Zij toch , wier dood ons 't 

 «leven ondragelijk maken zou, staan als vijanden tegen ons over. Kom mij, uw' leer- 

 »liog, met uw' raad en onderrigt te hulp! Anders weet ik niet, wat mij bevrijden 

 » zal van de droefheid, die mijne zinnen verteert, al verwierf ik het onverdeeld gebied 

 » over de wereld, ja de heerschappij over de goden zelven!" 



Krösna antwoordt met een vertoog over de onverschilligheid van leven en dood, 

 over de onsterfelijkheid der ziel, enz. — Aan 't slot van 't gedicht verklaart Ardjoe- 

 xa zijne bezwaren opgelost, en zich bereid om KrSsxa's vermaning te volgen. 

 c-11.1,8, Kw. X, 12,2-4; hmu\ Kmaü asintuui o onnfrrn\ tumiKi ó ojkiikkiu! 



lAJIOJU! f 



1 EA Qjnoi m arm (Ki i min o J <tn> tui ieji b-ci n \ o kïi a (ia (Kin o nnanrui. i 



Q Q Q 5^ r ut o / /r \ 



^K (bi B-jnn 1M axia^i op f annin\ L, IN: m£ tvxm (L: mijmm) asnaoen 



fN: amnM\ trjzjii trui zin ihtjj\ mnjii^anjt trinjiz anrjpr ccn tui ihmtuttKiJ tqmrn t^nvitaj^ tuntvn ttnvji 

 fljjja? iutEAHii)\ thrnttrnny antETnui rnnnttd <ki\jui<hi trn rnorui tuin-ixm nsnw 



anji ajui \. A, E: "a/u^w B> C ; D =ï. 



