230 



KRITISCHE A ANTEEKENINGEN 



(XLV, 13)«. Sh 01 \ A, C: &* B = T; D, E: „£K 



7. (otunoitKix B, C: v-mui w A. D, E = T. 



5 CCl 'co ' 



14,3. D, E: aya5ii(MMmittün<rnQ»^MM&»fn'niiJi* Kw. XXXIV, 4,3, a ; OJn O (kJl f] (KX1 0£ (UU) 



(U¥L(OT (kl (OJj^N G : Qn^mit^taii^itui^tuictnaniw 



4,Tigs. Iq 't Kvv. wordt de rede van Sakóeni niet afgebroken, en de beden- 



king van Salja's betrekking: tot de Pandawa's niet door Drjd., maar 

 door Skn. zelf geopperd , indien zoodanig althans de zin is van 3,2: 



Q ,0 Q f 



njl on rui 2 aan 11 ckth in n-nn tKi 1 tuin o 2 anajunn nn (La a-ntmnaan woo aTalCT 



r, \ ! n n -ir- x fT . . O. O O O. O (?) 



(kJl WUI^ïïxX U. oj) rri iui i aji tun {^niun ajnaji ojt^^ ilti tujoitm pi crmMiiruz tui tui oji tui { tui in ttni arm ap \ 



r (?) (?) o o. (?) 



01; i^i ^(n^oriji/11 tui iMttJiasniniU) 2 ojioji asii iuiciji^ tt/itintHTi rui tm^armtuiz tuntvirn amtfrinai tu^rm^turitijitvn thn 



(li piofntrus hetwelk alzoo den eeni gen grondtekst uitmaakt van T, 14,4- 

 15,2. Daarop volgt, in Kw. 5,3-4, hét slot van Sakoeni's rede, waaruit 

 de volgende vss. van T, 15,3-s, benevens 13 — 14,3 en 12,4-7 (zie de 

 aantt. ald.) ontstaan zijn. Voor nader gespecificeerde aanwijzingen is de 

 Kw. tekst mij te duister, en de verklaring te verdacht. 



3. On (ISm 2 (lil (UU) ? \ J), E: arnSrijasriirqirvi^iuntir^^ 



15,i. im\ A: •&% B, C = T. 



i. iKrio(m(KTn(ui(Ki-ifkO^Ji(i-n[|\ A: luntunmtm^tLrimrHTiw B, C, D, E = T. 



3. (KI O Tl O (KI \ A: mt&ituiiintKriw JJ, \u— 1; JJ } E: (Si Ch'. tuh) ti tsi tui .to ttm \\ 



7-8. 



1). E: (CwMiasnmMttrLifiuaijprtHijiz amtntcmCtisii tuittnnmzi 



J r 



3-18,i. Kw. alleen dit (5,1-a): (kiioo oji asii osïj m ti nnaaoia-ci qj\ a-n rui asm 



r o q o o 



o ra (lui ^ 2 nnn n ojiloo\ asm si a-n a-n ij (inn eji «j tji a-n ti 2 tui oji asm rmmn 11 asw <kïi 



O ü 'K O 2 3X1 (kil 2 (Hl Tl \ \J • ttoirntinicLrirmrianiM^iisrinitLj ori^cimmnz \tJ:^(ïTr± tun(rma&tKTi\ 

 thrttfnnfi tuitmi ^nttui'vrem.tniiji tuiituino) thn taitui tni~/ntej \ieji asn tun tn mitm^ii rnitm\ JL/US terstond na 



de aanneming van Sks.'s voorstel gaat Drjd. tot Slj., die welligt bij hun 

 o-esprek reeds tegenwoordig was, ofschoon de aard van dat gesprek, 

 in zoover het Slj. 's betrekking tot den vijand betrof, misschien eenig 

 bezwaar tegen deze onderstelling oplevert. In allen geval is er van 



