358 



KRITISCHE A ANTEEKENINGEN 



(LX.V, «7,9— 1U,5. j tunnviituiprifrn^/i (aji^n'hm^t.nnnui^najjiMjJj tui -n tn. op tn pr (.') tuitui ~ji tt^i tun ri tm a-mji : »ai thm t> tui tn 3rt 



O* f O. * O O, \ o. o 



tun tui pituianj \jun cui tun tm tui m *n tui mtun on tun tin a-nji 1 : tn tun fn tirn ki ^ tun tci "n luijiw 



9. oiKiTri(kJij|\ D, E: «•nw^ 



10,7-io. Kw. (F,G) LI, l,s s t-i o an-m ceji 1 asmntkJii (cm Kin a& (Kin aS aSi iki in ikji n o- 



(01 asm |j cuin o arm o ji n (beter 0(^2(^1 o °? F: oinswasmo °>\ G: vnvitHut 



cmtui%iun^t^tmti^frm&c>tui)(&nnaj)/i tun {tuiasii ^jn tui irut üjiji \QY tui tui asn tui °\ DQter tunriircmtisniui ° {)\\ 



AaXoOO. ° "R P 1 . „ • o. „ n 17, ■tv' o O 



. au^ ifotEti tin ^ kim ^ toni tui ti t n\ £>; Ka. ° tin ^ M-^irn tin °v\ 1J ; Ji. asnnritui^Anjt'i-itHi 



tiQitvyw Vgl. de vorige aant. 



11 — 14,4. De grondtekst van Krcsna's toespraak is vervat in Kw. 2 — 4, waarvan 

 de zin mij grootendeels duister is. De algemeene loop laat zich intus- 

 schen aldus omschrijven: In pd. 2 werpt Krcsna de schuld van 't 

 gebeurde van zich af, en beroept zich op zijne bestendige zorg voor 

 't heil der Pandaiva's (=T, 11,g-io, en 12,4-s?). In pd. 3 wijst hij op 

 den wil der Godheid als onveranderlijke oorzaak van alle vreugd en 

 leed, van leven en dood (T, 11,3-s, 12,i-3 en 9-15,s ? vgl. ook de woor- 

 den van Amasa in T, 19,s-io). In pd. 4 vermaant hij de treurenden 

 tot gelatenheid bij 't vooruitzigt op eene zalige hereeniging in den hemel 

 (T, 13, 4-14,4?). 



1l,c. in om uut?m uin\ A: °t£itLVf\ B, C = T; D, E: °iwiiïh\\ Kw. (1,4): «jam 20011- 



OLfll O (Wl \ G : «immu^wiuhiiwow 



Dr. o. o, o. f o, o. . O o* 



} ü: tuiKn^nri'n %i tui mnttm^n t&it>n tuil j ten tui ihiki trui tnji tui ttn oji tyiuatcn tip m tun a<n tun tfnt i 



Hier schijnt ^raaft^n*»^ den zin der voorgaande woorden nagenoeg te 

 herhalen, en zooveel te beteekenen als » de handelingen en lotgevallen xan 

 » de dienaren (der Godheid)", d. i. » van de menschen". In de lezing 

 van T moet oim een' anderen zin hebben, en schijnt vs. * te beteekenen : 

 »het staat niet in 's menschen magt," of win onze roagt." Vgl. Kw. 

 (F.G) 3,2 : tui <iu in ? iu ajn |j asm rui aci axn asm a-n a-nn (Ki rj ( v : asm rui mi j asm ism an [f 



K1H IJl QPW, \ G : ili m ©j fëi -n to o ïs n «;» e o-fl ^,i &» asn q tui piwnxmi<L>i> on tui tui w 



3—5 



