— 2 — 



in sommige woorden den dubbelen medeklinker hoorde uitspreken, vroeg ik, of ZE. 

 een inlander naar eigen keuze wilde hooren. 



Aan den jongen, dien D r . ten Kate riep, beval ik de volgende woorden in 

 het Sikkaneesch te vertalen: 



baik = eppang koeboer = kewvuo 



bermain = lebbe badan = lebbong 



tiga = lelloe boleh = newwang. 



Daarna liet ik dien jongen het werkwoord newwang vervoegen : 

 aoe ewwang ita tewwat 



aoe mewwang mioe mewwang 



nimoe newwang rimoe rewwang. 



ami mewwang 



In al deze toevallig gekozen woorden bekende D 1 '. ten Kate den dubbelen 

 medeklinker door dien jongen te hooren uitspreken en gaf mij verlof om voor 

 deze woorden diens gezag te doen gelden. 



Sommige Europeanen hooren na een langdurig verblijf hier den dubbelen 

 medeklinker niet uitspreken, andere na een kortstondig verblijf wel in sommige 

 woorden. 



Den raad van mannen van gezag om slechts den dubbelen medeklinker 

 te schrijven, waar ik hem hoor, werd in deze „Bijdrage" niet opgevolgd, omdat ik 

 op de bergen dien hoorde uitspreken in woorden, waarin de strandbewoners hem 

 niet of niet duidelijk uitspreken, zooals in meggoe, belli, derri (de strandbewoners 

 zeggen bli, dr'i). 



Zoo hoorde ik in het dialekt van Lio ook duidelijk kelti, ketta, pek/ca en 

 nek/we ; dat wil zeggen, dat de / en k zóó aan den voorgaanden klinker e gehecht 

 zijn en dat de volgende lettergreep zóó duidelijk weer begint met / en k, dat het 

 mij in de ooren klinkt, alsof zij twee t en k uitspreken. 

 Vroeger schreef men brau, au, eibau, enz. 



Ik heb wellicht eene vermetelheid begaan met dat op eigen gezag in braoe, 



aoe, eibaoe te veranderen. Dit waren mijne motiven : 



1° zoo dikwijls ik brau, au, ënz. zeide (namelijk met den ow-klank, zooals in 



het Hollandsche woord vrouw), maakte men mij opmerkzaam, dat ik verkeerd 



sprak en braoe (namelijk duidelijk den a — en oe — klank latende hooren) 



moest zeggen; 



2° bij de velen, die ik de zo soort woorden hard aan rnijn oor liet uitspreken, 



hoorde ik altijd den a — en oe — klank; 

 3° bij de meeste inlanders, vooral als zij met nadruk of wat haid praten, hoor 

 ik duidelijk den o- en oe-klank. 

 Het is een feit, dat men in de gewone conversatie dikwijls den ou-klank 

 in bovengenoemde woorden hoort. 



Dat is ook het geval bij woorden, die met ao zullen moeten geschreven worden , 



