— 13 — 



De Commissaris-Generaal du Bus besloot, op het vernemen dezer euveldaad. 

 den Sultan niet slechts te tuchtigen, maar hem van de regeering vervallen te ver- 

 klaren en deze, ter belooning voor de door hem aan het Gouvernement bewezen 

 diensten, als een leen van het Gouvernement op te dragen aan den majoor 

 Radja Akil. 



Daartoe werd eene expeditie, bestaande uit een fregat, een schoener en drie 

 kanoneerbooten, uitgerust onder den Kapitein ter zee Dibbetz. waarbij zich Radja 

 Akil met zijne flottilje van 9 prauwen voegde. 



Kapitein Dibbetz vertrok den 16^ Juli 1828 van Pontiauak, doch door 

 allerlei omstandigheden kon de landing aan de beide takken Kandang Karbauen 

 Këtapang der Pawanrivier eerst op den 2en September plaats hebben, waarna 

 men met den vijand slaags geraakte en met behulp van Radja Akil eene schitterende 

 overwinning behaalde. 



Een voorgenomen tocht naar Moeara Kajoeng om den vluchtenden vijand 

 ook aldaar te bestoken bleek onuitvoerlijk, omdat de rivier door veelvuldige 

 regens ontzaggelijk gezwollen was. 



Nu werd eene publicatie aan het volk van Matan uitgevaardigd, waarbij 

 gezegd werd, dat de Sultan, die het contract met Nederland geschonden en de 

 Nederlandsche vlag verscheurd had, niet langer aan het bewind kon blijven; dat 

 thans de majoor Radja Akil aan het hoofd des bestuurs was geplaatst, maar dat 

 aan ieder, die uit zijn schuilhoek huiswaarts keerde en het gezag van den nieuwen 

 Sultan erkende, volkomen vergiffenis voor het gebeurde zou geschonken worden. 

 Deze publicatie had de vereischte uitwerking. De Sultan, die reeds vóór 

 het begin der vijandelijkheden zich naar de bovenlanden teruggetrokken had, door 

 allen verlaten, vond zich genoodzaakt zich aan de Nederlandsche Regeering en 

 alle schikkingen, die zij zou wenschen te maken, te onderwerpen en verzocht 

 slechts uitstel tot de volgende maand, als wanneer hij beloofde den Resident 

 (Gronovius) ter verdere regeling der zaken van Pontianak te doen afhalen. 



Onder het bestuur van Radja Akil werden al dadelijk het landschap Soekadana 

 en de Karimata-Eilanden gesteld, doch de regeling van zijne verhouding tot Matan, 

 als ook tot Simpang, dat als leen van Matan hem nu ook eenigermate onderge- 

 schikt behoorde te worden, was eene zaak van zeer ingewikkelden en moeielijken 

 aard, doordien Sultan Djamoe'd-din, zonder aan zijne belofte te voldoen, zich met 

 zijne zonen en bloedverwanten in de binnenlanden schuil hield. 



Terwijl de bevestiging van het oppergezag des nieuwen Sultans over Matan 

 en Simpang aan het beleid van den Resident Gronovius werd overgelaten, erlangde 

 Radja Akil de vergunning om zich met zijne volgelingen te vestigen, waar vroeger 

 Soekadana gestaan had *). 



IDe nieuwe nëgri, die daar werd opgebouwd, ontving — zeker als eene herin- 

 1) Zooals bekend is, werd Soekadana in 1786 door de Oost-Indische Compagnie, niet behulp van den 

 Sultan van Pontiauak, verwoest. 



