— 27 — 



de bevelen, hein te dien aanzien gezonden, te volvoeren en dat de Sultan steeds 

 met meer kracht op de beslissing van den Gouverneur-Generaal bleef aandringen. 

 Inmiddels had de Directeur Generaal van financiën den 21 en September zijn 

 advies over de regeling van Matan gegeven, daarop neerkomende, dat de gewezen 

 Panembahan hersteld en eene zoo hoog mogelijke uitkeering uit de inkomsten van 

 Matan aan den Sultan van hem bedongen, bovendien eene maaudelijksche toelage 

 uit 's Lands kas aan dien vorst verzekerd, de post te Soekadana, door eene militaire 

 bezetting ondersteund, aangehouden en het gevraagde voorschot van f 10.000, 

 voor zoover dit blijken mocht dringend noodig te zijn, aan den Sultan verleend 

 zou worden. Dit advies, benevens de verschillende brieven van den Sultan en van 

 den Adsistent-resident, werden ter hand gesteld aan den Inspecteur van financiën. 

 J. B. de Linge, die bij beslui' van den 25 en September tot Commissaris der Hoogc 

 Etegeering op Borneos Westkust was benoemd. 



Intusschen heerschte er in de afdeeling Soekadana een toestand van vol- 

 strekte regeeringloosheid. 



Den gewezen Panembahan bad de Adsistent-resident provisioneel gemach- 

 tigd gezamelijk met diens broeder het rijk Matan te regeeren (zie o. a. missive 

 gezaghebber Soekadana dd. 13 Juli 1835, n°. 101), waarom deze zich veroorloofde 

 in zijn zegel den titel van ..Kalief Panembahan van Matan" te voeren en passen 

 rechtstreeks naar Pontianak uit te reiken. 



Trouwens dit kon wel niet anders, waar, bij het bestaan van een onzekeren 

 toestand, in de jaren 1835 en 1836 de brieven van den gezaghebber steeds af- 

 gingen aan den gewezen Panembahan Aan Matan en aan Pangeran Tjakra te 

 Kendawangan. 



Dat het hiermede niet goed kon gaan. bleek o. ni., toen op het laatst 

 van 1835 zeeroovers van Lant Poelo zich te Kendawangan wilden vestigen 

 om daar een geregeld leven te leiden, bij welke gelegenheid de gezaghebber, 

 alvorens eene beslissing te nemen, verzocht, dat de aanvoerders naar Nieuw-Brus- 

 sel zouden worden opgezonden, terwijl op de achterblijvenden een waakzaam oog- 

 zou worden gehouden. 



Vergeefs evenwel wachtte de gezaghebber op bericht, totdat eindelijk de 

 Panembahan hem door een inwoner van Brussel weten liet. „dat de roovers reeds 

 te Kendawangan waren aangekomen en, hem (Panembahan) voorbij gaande, zich 

 rechtstreeks naar den Pangeran Tjakra hadden begeven : dat hij zich daardoor 

 ten hoogste beleedigd achtte en slechts de bevelen van den gezaghebber afwachtte 

 om de roovers met geweld naar Brussel op te zenden'' (missive dd. 2 September 

 1835 IA C). 



De gezaghebber klaagde verder over gemis aan medewerking van den kant 

 der Matansche vorsten (missives dd. 29 April 1836 No. 52 en 26 December 1836 

 No. 100): het ging zelfs zoover, dat de gezaghebber (missive dd. 20 April 1836 

 No. 51) rapporteerde, dat het hem „hoe langer boe duidelijker' werd, ,,dat de 



