— 69 — 



Waar de centra van bewoning der Simpangsche orang boekit zijn, hebben 

 wij reeds gezien. 



De Maleisehe bevolking i) woont voornamelijk aan den benedenloop van 

 de soengai's Simpang en Koealan (Sëkoewai en Balai Bërkoeah), terwijl er ook 

 enkele verspreide vestigingen zijn in het binnenland. Het grootste deel der Maleiers 

 vindt men aan de soengai Simpang, nadat de soengai Sëmandang zich in haar 

 gestort heeft. Van de monding af treft men achtereenvolgens de volgende kam- 

 pongs aan : Pendjala*, Tandjoeng Boendoeng, Rangkap, Soengai Pinang en Batoe 

 Barat. Een deel hiervan is verhuisd naar Doerian Sebatang aan de Batang Mëndaoep 

 op Koeboesch grondgebied. Vlak daartegenover tracht de Panembahan van Simpang 

 eene nieuwe vestiging op te richten (onder Raden Bakar), zooals hij voorgeeft, om 

 te waken, dat de naar Doerian Sebatang verhuisde Simpangers niet clandestien 

 boschproducten zoeken op Simpangsch grondgebied. 



Niet onvermeld mogen wij laten de nëgri Simpang aan de samenvloeiing 

 van de soengai's Sidjouw en Matan, minder om hare belangrijkheid, als wel omdat 

 de Simpangsche vorstenfamilie (en uitsluitend deze) aldaar gevestigd is. Deze 

 nederzetting telt een 15tal huizen. De woning van den Panembahan is weinig 

 meer dan een armoedige, inlandsche woning met kadjang omwanding en atappeu 

 dak. De vorst kan er niet toe besluiten zich een betere woning te bouwen, omdat 

 oude tradities dit niet veroorlooven : bedekking met sirappen bijv. zou slechts onheil 

 aanbrengen. De aanlegplaats, die niet op soliditeit mag bogen, verbetert niet 

 den algemeenen indruk van het geheel, dat, naar rato van 's vorsten verblijf, er 

 even armzalig uitziet. Een waggelend, apart gebouwtje zonder omwanding dient 

 tot balai, alwaar eens, bij de ontvangst van een Resident in den vooravond, aan 

 elkaar geregen eindjes kaars tot éénige verlichting dienden. 



Eveneens moeten wij gewag maken van de plaats Matan, gelegen aan de 

 soengai Matan, den voormaligen zetel van het Matansche vorstenhuis, die in het 

 laatst der vorige eeuw, toen de Sultan van Matan Kajoeng tot zijne residentie 

 koos, verlaten werd, terwijl het overschot der bevolking, dat den Sultan niet 

 volgde, allengs naar het in opkomst zijnde Simpang verliep 2 ). 



Wij teekenden reeds aan, dat het Boegineesche deel der bevolking voor- 

 namelijk woont op de Westzijde van het eiland Maja. De geschiedenis dezer 

 vestiging is de volgende. 



In 1876 vestigde zich hier van Tandjoeng Saleh uit zekere Hadji Mohani- 



1) In de bijlage van liet vigeerend politiek contract van Simpang, waarbij d« belastingen, waarop 

 het zelfbestuur recht heeft, geregeld zijn, staat apodictisch: „de Maleiers, in het landschap Simpaug aan- 

 wezig, wonen in drie kampoiigs: licngkalan, Manjak en Mambal". Deze plaatsen bestaan niet meer. Beugkalang 

 was 2 a 3 tandjoengs opwaarts van de soengai Matan gelegen; Manjak ecu weinig bovenstroonis ; de kampong 

 Simpang en Mambal bij den berg Motngoe* Djêring. De bewoners hebben zich echter alom verspreid, 

 hoofdzakelijk te Soengai Pinang. Het verdient overweging bij eene nieuwe regeling der belastingen te Simpang 



Ierop te letten. 

 2) Veth, Deel pag. I 124. 



