— 97 — 



Bij onze komst te Sëkobah werd ter onzer eere de Nederlandsche driekleur 

 geheschen, terwijl wij niet drie lillaschoten verwelkomd werden. De Dajaksche 

 hoofden uit den omtrek zijn hier vereenigd en onder gamelanspel en dans had 

 er eene gezellige bijeenkomst plaats. Dat de toeak niet ontbrak, behoeft ter 

 nauwernood gezegd te worden. Wij hebben, om iets bij te dragen tot de feeste- 

 lijke stemming, de hoofden op een glaasje jenever onthaald, reden waarom, even 

 voor den aanvang van het feest, eene deputatie op ons afkwam, die bij wijze van 

 contra-beleefdheid ons verkocht het feest met de eerste teug toeak te openen. 



Wij zien ons verplicht aan die uitnoodiging gevolg te geven en zetten den 

 mond aan een van de drie bamboepijpjes, in één der drie aanwezige, met toeak 

 gevulde tempajans gestoken, en nemen een mondvol toeak. 



De gamelan begint te spelen en onmiddelijk nadat wij gedronken hebben, 

 komt de traditioneele soekatan (maatje) van bamboe voor den dag, welke met 

 zuiver water uit een andere tempajan gevuld en daarna in de tempajan met toeak 

 leeg gegoten wordt. Wordt de tempajan door deze bijvulling weder vol, dan is 

 dit het bewijs, dat men aan zijne verplichtingen voldaan heeft, d. w. z. niet meer 

 of minder dan de hoeveelheid, aangewezen door het maatje, gedronken heeft. Er 

 zit dan ook bij elke tempajan steeds iemand met zoo'n maatje en de persoon, 

 die gedronken heeft, mag zich niet eer van de tempajan verwijderen, alvorens de 

 „schenker" zijn oordeel heeft uitgesproken over den genomen dronk. Dat er 

 eenige oefening toe noodig is om juist zooveel uit een der pijpjes op te zuigen, 

 als het maatje aangeeft, is klaarblijkelijk. 



Bij ons was een deel van het water in de soekatan voldoende de tempajan 

 weder boordevol te maken, hetgeen een algemeen gejuich en gelach — over onze 

 onbedrevenheid natuurlijk — deed ontstaan. 



Een zoodanige tempajan is op de volgende wijze ingericht. 



Geheel onderin zit de drank, afkomstig van gegiste rijst, welke laatste door 

 zijne mindere zwaarte boven drijft. Boven deze laag drijvende, gegiste rijst legt 

 men een vlechtwerk van bladeren, waardoor de drie genoemde pijpjes gestoken 

 zijn. Dit vlechtwerk reikt tot ongeveer de helft van de tempajan. Het overige 

 gedeelte wordt met water aangevuld, 



Naar mate men driukt, zakt de vloeistof; van daar de soekatan en het op nieuw 

 ingieten van water in de tempajan. Het water boven het vlechtwerk siepelt door 

 en trekt de toeak uit de gegiste rijst. Op deze wijze blijft de tempajan eigen- 

 lijk steeds gevuld, hoeveel men men er ook van drinkt, doch het is duidelijk, dat 

 op den duur de toeak verslapt. En het moment van ophouden van een feest is 

 dan ook dat, waarop te toeak zoo verslapt is, dat zij niet meer smaakt. 



De eerste teug is dus de beste; wij zouden zeggen „de primeur." En het 

 zijn dan ook de voornaamsten en ouderen, die de eerste teugen nemen, alvorens 

 de anderen mogen beginnen. 



»Van Riam Boenoet kunnen wij in een flinken daginarscb door oerwoud. 



