— 105 — 



uur te Soekamara zijn. Deze plaats, op den koogen linker oever der Batang Djëlai, 

 even beneden de uitwateriiig van de Soengai Bila gebouwd, vertoont, niet het minst 

 door de vele op de rivier aanwezige vaartuigen, waaronder wij twee groote „prahoe 

 phenis" met twee masten zien, een levendig en welvarend aanzien ; en het doet ons 

 goed in dit verwijderd oord niet één, maar zelfs twee Nederlandsche vlaggen van even 

 zooveel vlaggestokken te zien wapperen. Wij hebben het echter mis, als wij moch- 

 ten denken, dat dit vlaggen ter onzer eere geschiedt : de ons vergezellende Pangeran 

 toch verklaart, dat die vlaggen eiken dag geheschen worden, de eeue aan den 

 Kottawaringinschen, de andere aan den Matanschen vlaggestok: beide rijken 

 willen in dit opzicht voor elkaar niet onderdoen. 



Wij leggen bij den Matanschen vlaggestok aan en nemen onzen intrek in 

 een huis, dat tot étappeplaats van den Pangeran Mangkoerat, den apanagehouder 

 van Djëlai, dient, als hij zich hier bevindt, en het midden houdt tusschen een 

 pakhuis en eene kazerne. Het is van zwart geteerde planken opgetrokken, niet 

 op palen, doch op den beganen gron<l gebouwd, voorzien van twee stevige deuren, 

 één aan den voor-, de andere aan den achterkant van het gebouw, en voorts 

 van tralie-ramen. 



Binnen het huis vindt men een paar vertrekken tot logies, een tafel met 

 de noodige stoelen, lampen, enz. 



Soekamara telt 76 huizen. Van deze belmoren 52 tot Matan en 24 tot 

 Kottawaringin, volgens eene grens, weleer getrokken tijdens het aanwezen alhier 

 van de posthouders van Soekadana (Pluim Mentz, als wij ons niet vergissen) 

 en Sampit tot het onderzoeken van het bekende grensgeschil. 



Men schijnt zich aan die grenscheiding te houden. 



Tusschen het Matansche en Kottawaringinsche deel heerscht de beste ver- 

 standhouding, waartoe de wederzij dsche hoofden het voorbeeld geven. 



Wij hebben hiervoren aangetoond, hoe de familieverwantschap is van den 

 apanagehouder van Djëlai met Kottawaringin. Tijdens ons bezoek aan Soekamara 

 (Juli 1891) was wijlen Pangeran Kësoema Indra, oom van Pangeran Mangkoerat, 

 nog het Kottawaringinsche hoofd van Soekamara l ). 



Kort na onze komst werden wij namens dien Pangeran door zijne twee 

 zoons, Oeti Abdoerrachman en Oeti Abdoelhamid, verwelkomd. De Pangeran zelf 

 maakte in den namiddag zijne opwachting, welk bezoek wij den volgenden ochtend 

 reciproceerden. 



Van Soekamara kan men in één dag Manis Mata, de verblijfplaats van de 

 meeste leden van Pangeran Mangkoerat's familie, bereiken. Om echter niet op 

 een ongelegen uur daar aan te komen vertrekken wij wat laat van Soekamara 



1) Hij werd na zijn overlijden, gelijk wij boven gezegd hebben, opgevolgd door zijn neet', l'ungcnui 

 Adi, jongeren broeder van Pangeran Mangkoerat. 



