— 108 — 



het „sëlap" worden de volgende verklaring. Elke bëlian heeft van zijn „këgoe- 

 roean ' een of meer (soms vierj steenen gekregen, die in zijn hoofd zetelen. Hoe 

 meer steenen een bëlian in zijn hoofd heeft, hoe machtiger hij is in het genezen 

 van ziekten. Door den rondloop ontstaat duizeling; de steen (of steenen), die 

 aanvankelijk recht overeind heeft gestaan, valt neer: de bëlian wordt sëlap en 

 valt eveneens neer. Men brengt hem dan naar den boom, dien hij omhelst onder 

 het uiten van eenige op zangerige wijze uitgesproken woorden. Daarna verwijdert 

 hij zich van den boom en van dit oogenblik kan men „pinipin" d. w. z. den 

 bëlian om raad vragen voor allerlei ziektegevallen. 



Men zegt, dat de bëlian, als hij den boom omhelst, gemeenschap heeft met 

 zijn „këgoeroean", die, verlokt door al het moois van den boom, door den rondloop, 

 het gezang, enz., op dien boom is nedergedaald ; zoodra de bëlian zich verwijdert, 

 is ook de „këgoeroean" van den boom verdwenen. 



Zoodra hij „sëlap" is, spreekt de bëlian niet meer de gewone taal, maar de 

 „bahasa sangiang"; de Maleier zegt spottendeiwijs: „bahasa orang tiada karoean." 

 (brabbeltaal). 



Daar er niemand ziek is, wenden wij pijn voor in een der kniegewrichten ; 

 de bëlian bezichtigt dat lichaamsdeel, bevoelt, betast het, wrijft er met de vlakke 

 hand en met een bos „majang pinang'' op, blaast er tegen en doet, alsof hij er 

 allerlei vuil uit haalt. Hiermede is de operatie afgeloopen. 



De bëlian wordt meer dan eens „sëlap"; de vrouwen dansen soms 

 geheel alleen om den boom, terwijl de bëlians onderwijl zich ergens neer 

 vleien. Het dansen (menari) dier vrouwen bestaat uit niets anders dan uit 

 het, op dezelfde plek staande, heen en weer bewegen van de heupen, gepaard 

 met het buigen en strekken der knieën, en het verdraaien der aan weerszijden van 

 het lichaam horizontaal uitgestrekte armen. 



Wij gelooven niet, dat wij het ware gezien hebben, en dat de geheele ver- 

 tooniug slechts heeft gediend om ons eene voorstelling te geven van de werk- 

 wijze der bëlians. De zeker zoo noodige ernst bij dergelijke plechtigheid ont- 

 brak ten eenenmale; gegichel en gelach alom, niet het minst door tusscheukomst 

 van de Pangeran's, die, wellicht om ons ter wille te zijn, gewoon weg de uit- 

 voering, om zoo te noemen, dirigeerden door de soort van dans te verordineeren. 

 bijv. met fakkels of „dansa sëroepa di kamar bola", daaruit bestaande, dat de 

 bëlian en eene vrouw met de handen in elkaar, zich verwringende, omkeeren om 

 in dezelfde houding terug te keeren ; ook in het door den bëlian, op dezelfde plaats 

 staande, heen en weer trekken eener vrouw of ook in het in een wijden kring 

 woest heen en weer loopen om den boom, welke laatste vertooningen inderdaad 

 belachelijk zijn. 



Wat jenever (bij gemis van toeak) en wat tabak dragen eenigszins bij om 

 de vroolijkheid, laten wij liever zeggen luidruchtigheid, te bevorderen. 



Vooral de demong van Sëngkoeang, een praatsaam oud heer, is zeer in zijn 



