— 111 — 



Lidah kau koepatah, 



Patah Allah, patah Mohaminad, 



Patah Baginda Ali, patah rasoel Oellah. 



Tot verklaring zegt de dernong, dat Baginda Ali een „anak boeaja" is. 



De schat van zijne tawar's hiermede uitgeput zijnde, stelt hij de vraag, of 

 wij er ook tawar's op nahouden. Hoe het gekomen is, weten wij niet precies 

 meer, maar een „zeker!" als bevestigend antwoord ontglipte ons: waarschijnlijk 

 om bij den demong het vertrouwen in zijne tawar's niet te schokken. Maar nu 

 vindt hij, dat het niet meer dan plicht is, dat wij hem, bij wijze van contradienst, 

 ook een onzer tawar's leeren, en wij mompelen iets van : „Jan Pieterszoon Koen, 

 „stichting van Batavia, zestien honderd en negentien". Waarvoor deze tawar diende? 

 Op welk tijdstip zij uitgesproken moet worden? Nog in huis zijnde of bij het 

 verlaten van de woning? en honderd andere vragen meer zijn het gevolg van 

 onze ondoordachte handeling; en eenmaal aan het verzinnen zijnde, verklaren wij, 

 dat deze tawar dienstig is in alle gevallen, waarin wij ons zelve moed en kracht 

 toewenschen, bijv. bij het opvatten van misdadigers. En de demong houdt niet 

 op om bij ons in de leer te gaan, totdat hij achter elkaar kan uitspreken: Jang 

 Pieterszoon Koen, sëtipting pan Betawi-a, sixtin hoonderad nehentien". Wij willen 

 ons geweten sussen met het denkbeeld, dat bij het prevelen van deze tawar de 

 demong van Sëngkoeang door zelf-suggestie te gelegener tijd zich kracht en 

 moed schept om in critieke gevallen flink op te treden. 



In een dag vorderen wij, van Silat vertrekkende, tot de Maleische kampoug 

 Sëklainpaian, tegenover welke wij op een uitgestrekte zandplaat het nachtelijk 

 bivak inrichten. De tocht hierheen levert weinig vermeldenswaardig op. Door 

 de heerschende droogte is het water zeer gevallen, zoodat men de rivier op vele 

 plaatsen over hare geheele breedte kan doorwaden en eenigszins groote sam- 

 pan's dikwijls over de rivier-bedding gesleept moeten worden. Wederom heeft 

 men in dit gedeelte vele danau's, links en rechts. 



De heerschende droogte en de lage waterstand in de rivier bieden een uit- 

 muntende gelegenheid aan om jacht te maken op herten, maar vooral op pëlandoek's. 

 Deze dieren houden zich om bovengenoemde redenen in de buurt van de rivier 

 op en worden bij een tandjoeng van de landzijde naar de rivier opgejaagd door 

 Dajak's met hunne honden 1). Wanneer het wild de rivier tracht over te 

 zwemmen, wordt dit door de omtrekkende sampan's belet, van waaruit geweerscho- 

 ten knallen en dikwijls de roeiers in het water springen om met lans, sëram- 

 pang (drietand, meer in gebruik om visch te harpoeneeren) of parang de beesten 

 neer te vellen. 



1) De Pangeran Mangkoerat houdt er voor dit doel eenige „asoe bébjeroe" op na, voor wier varzorgifig 

 eeu Dajak aangewezen, is. 



