— 117 — 



Van Soemadjawat de soengai Djëlai afvarende, bereiken wij in 6 uur moeara 

 Poesakaan, van waar wij de soengai Prigi opvaren, hetgeen door den lagen waterstand 

 nog al bezwaarlijk is, doordien onze sampan meermalen over dwars in de rivier 

 liggende boomstammen getrokken moet worden. Wij komen dientengevolge eerst 

 bij het vallen van den avond aan de laman Prigi, van waaruit onze overlandreis 

 naar den bovenloop van de Batang Kendanangan zal beginnen. 



Vergezeld van een paar Pangerans (broeders van den Firdana Mantri), be- 

 ueven wij ons daartoe 's morgens op weg. Het pad, dat in zuidelijke richting 

 naar de Këndawangsche laman Karangan loopt, is vrij goed. Bij het begin van 

 den tocht verklaart men ons, dat, alvorens Karangan te bereiken, de tot die laman 

 behoorende dahas Djëlëmoe* gepasseerd moet worden. Na ruim 6 paal geloopen 

 te hebben, komen wij inderdaad bij een dahas, welke echter blijkt de dahas Be- 

 gatal (mede van Karangan) te zijn: wij zijn dus een goed eind van het rechte 

 pad afgedwaald, waaruit wij besluiten, dat er weinig gemeenschap bestaat tusschen 

 Këdawangan en de Boven-Djëlai. Op aanwijzing van een paar Dajak's van 

 Bëgatal slaan wij nu het min of meer Westelijke pad naar Djëlemoe' in (er bestaat 

 n. 1. geene rechtstreeksche gemeenschap tusschen Bëgatal en Karangan) en be- 

 reiken deze dahas na een 40 minuten gaans. 



Hier gebruiken wij het middagmaal en zenden onderwijl een bode naar 

 Karangan vooruit om de daar aanwezige Radens van onze op handen zijnde komst 

 te verwittigen. 



Een paar dëmong's komen ons dan ook weldra onder weg te gemoet. 



Tegen 2 uur's middags bereiken wij Karangan, na even te voren de hier 

 slechts een achttal meters breede Batang Këndawangan over een boomstam gepasseerd 

 te hebben. Kaïangan ligt aan de samenvloeiing van de Batang Këndawangan met 

 een linker zijtak, de Soengai Sëngkaba*. 



De afgelegde afstand bedraagt in het geheel ruim 12 paal. Tnssolien 

 Djëlëmoe* en Karangan loopt het pad over een uitgestrekte, hoog gelegen ladang, 

 die het uitzicht naar het Noordwesten vrij laat; daardoor hebben wij een prach- 

 tig gezicht op het blauwe Mahawa-gebergte, dat zich als een reusachtige dam 

 voordoet, de waterscheiding uitmakende tusschen het stroomgebied van dePawan 

 en de Zuidwaarts daarvan gelegen rivieren. 



Te Karangan worden wij door de Radens Aria en Soema Negara met een i ge 

 hunner zoons en bloedverwanten, benevens een achttal Dajaksche hoofden uit de 

 omgeving, onder het spelen van de gamelan verwelkomd. 



Wij worden naar de balai geleid, alwaar eene voor deze gelegenheid van 

 bamboe en planken vervaardigde tafel met wit linnen gedekt, waarop eenige jonge 

 klappers en waaromheen een paar stoelen, een prettigen indruk maken na den 

 vermoeienden marsch. 



Dat Raden Adi, mede een der apanagehouders van Këndawangan, afwezig 

 is, behoeft ons weinig verwondering te baren wegens de minder goede verstandhou- 





