— 118 — 



ding, waarin hij tot de eerstgenoemde Radens staat. Eerst weinige oogenhlikken 

 vóór onze afreis kwam hij zich bij ons vervoegen, onder voorgeven, dat een 

 wond aan een zijner voeten hem belet had vlugger te reizen. Raden Adi, dien 

 wij niet ouder dan 30 jaar schatten, is, in afwijking van de Pangerans en vele 

 Radens van Matan, die altoos min of meer op Europeesche wijze gekleed zijn, 

 geheel als Maleier gekleed. Een wijd zwart baadje, een wijde zwarte pantalon 

 tot even over de knieën, een sarong om het middel gebonden, een hoofddoek (in 

 plaats van als gewoonlijk een gegaloneerd mutsje), benevens een „sapoe tangan", 

 aan een der hoeken waarvan een sleutelbos bengelt, over den schouder geslagen, 

 maken zijne kleeding uit, Zijn knevel is spichtig opgedraaid en in de eerste oogen- 

 hlikken der ontmoeting boezemt zijn blik eenig wantrouwen in: dit is dan ook 

 een van de weinige keeren, dat Raden Adi met een Europeesch ambtenaar in aan- 

 raking komt. 



Nadat de ons van Djëlai vergezellende Pangeran ons aan de Kendawangsche 

 Radens hebben overgegeven („di sërahkan"), begeven wij ons den volgenden ochtend 

 om 8 uur, vergezeld van de drie genoemde Radens, op weg naar de laman Sëkakai. 

 Het pad is vrij goed en gaat niet, zooals dikwerf het geval is, steil op en neer. 

 Wij vorderen dan ook goed en na een paar malen de soengai Sënkaba* overge- 

 trokken te hebben komen wij na een groot half uur gaans aan de dahas Loeboe 

 Batoe van de laman Sëkakai, bestaande uit een tiental woningen. 



Hier wordt een kwartiertje gerust en om 9 uur de tocht voortgezet naar 

 Sëkakai, waar wij om 10 uur aankomen. 



Op dit traject treffen wij tal van tjëmara-(malroe)-boomen aan, die met 

 hunne op den grond liggende, stekelige vruchten het loopen der blootsvoets gaande 

 inlanders niet bijzonder aangenaam maken. 



De laman Sëkakai telt 7 huizen en is gelegen aan den bovenloop van de 

 soengai Sëkakai, een linker zijtak van de Këndawangan, die zich bij Maro met 

 dezen vereenigt. 



Zoo klein als de laman op zich zelf is, zoo groot is het aantal zijner dahas, 

 dat 20 bedraagt. Het aantal hasilplichtige lawangs is 135. Sëkakai is dan ook 

 de grootste laman (in de beteekenis van district) van Këndawangan. Raden Aria 

 is hier met zijne neven, Raden Ardjoena en Oeti Djoerip, apanagehouder. 



Te Sëkakai wordt tot ruim 12 uur verbleven en het middagmaal gebruikt, 

 waarop de tocht naar de laman Batoe Keling wordt voortgezet. 



Voor dat wij vertrekken, gaat een demong van Sëkakai met een bamboe, 

 waarin rijst is gaar gekookt en waarboven zich een gepeld, gaar gekookt eitje 

 bevindt, bij alle Dajaks rond, die den tocht zullen medemaken. 



Deze steken een vinger in de rijst en het ei en smeren, hetgeen aan hun 

 vinger blijft hangen, over hunne wang. 



Men vertelt ons, dat dit een voorbehoedmiddel is voor onheilen onderweg. 

 Het zal, dunkt ons, meer een symbool zijn van het onthaal, dat men den 



