— 126 — 



den posthouder in banden, met opdracht die aangelegenheid niet uit het oog 

 te verliezen. 



In Juni van dat jaar werd de posthouder herinnerd aan de kwijting van 

 de hem gegeven opdracht, waarop hij bij schrijven dd. 26 Juni No. 23 antwoordde, 

 dat hem een dergelijk schrijven als dat aan den Resident was geworden van 

 den Panembahan, doch dat het hem eveneens „nog niet is mogen gelukken 

 Pangeran Adi dan wel een zijner aanhangers te ontmoeten". 



Bij missive dd. 15 Augustus 1874 No. 4542 ontving de posthouder daarop 

 den last om „zich zoo spoedig mogelijk naar Matan te begeven ten einde met den 

 Panembahan over de bewuste zaak te spreken. Mocht Pangeran Adi niet aan de 

 oproeping van den vorst willen voldoen en hij zich weerspannig betoonen, dan 

 zou de vorst bevoegd zijn hem herwaarts op te zenden, zullende alsdan, wanneer 

 het vonnis van den Panembahan aan het vereischte voldoet, verder het noodige 

 door den Resident worden gedaan om uitvoering daaraan te geven". En „voor 

 het geval de Panembahan daarin onoverkomelijke bezwaren mocht ontmoeten, de 

 Resident wel bereid was met een stoomschip naar Ketapang te gaan, maar", voegt 

 de Resident er bij, „hem ontbreekt de bevoegdheid binnenlandsch te ageeren". 



De posthouder behoefde de reis naar Matan echter niet te maken, doordien 

 de Panembahan zelf te Soekadana kwam. In de daarop met den posthouder 

 gehouden conferentie (missive dd. 5 September 1874 no. 44) werd besloten, „dat 

 de posthouder Pangeran Adi c. s. aaar Soekadana zoude oproepen". 



De Panembahan zou zich voorts naar Pontianak begeven ten einde persoon- 

 lijk met den Resident eenige punten, deze aangelegenheid betreffende, te bespreken. 



Een onmiddellijk gevolg van deze besprekingen was, dat de Resident, bij 

 schrijven dd. 14 September den Pangeran Adi het onbetamelijke van zijn weg- 

 blijven op de herhaalde oproepingen van den Panembahan van Matan onder het 

 oog brengende, dien Pangeran verzocht naar Pontianak op te komen ten einde 

 met den aldaar aanwezigen Panembahan van Matan te confereeren. 



Het blijkt niet, of op dit schrijven van den Resident antwoord is ontvangen. 

 Zeker is, dat Pangeran Adi niet naar Pontianak is opgekomen. 



Onder dd. 19 October sloeg de Resident nu een besluit (no. 101/5753), 

 waarbij in substantie Pangeran Adi verklaard werd als te zijn in feitelijk verzet 

 tegen zijnen vorst en tevens, dat deze laatste, hebbende voldaan aan het bij 

 artikel 6 van het contract voorgeschreven overleg met het Europeesch gezag, 

 krachtens de slot-alinea van artikel 18 geheel bevoegd was de zaak zelf te regelen, 

 weshalve hij voor hare behandeling geene speciale machtiging noodig had, 

 „maar dat het den Resident aangenaam zal zijn door tusschenkomst van den 

 posthouder van Soekadana te mogen vernemen, wat ter zake is verricht". 



Den Panembahan zou het dus „niet euvel worden geduid, als er soms mocht 

 worden gevochten" (al. 4 van dat besluit). 



Volgens de ons gegeven inlichtingen tijdens ons verblijf te Kendawangan 



