— 44 — 



Alles, wat de slaaf bezit, is feitelijk de eigendom van den meester, die er 

 geheel naar willekeur over kan beschikken, omdat de slaaf als een voorwerp, een 

 roerend goed beschouwd wordt. Yan daar, dat hij ook door den meester verpand 

 kan worden. 



Deze ontvangt ook den bruidschat eener slavin. Trouwt eene slavin met 

 een' slaaf, dan verdeelen de respectieve meesters de uit dat huwelijk gesproten 

 kinderen; het aandeel in de kinderen, aan de vrouw competeerend (zie later), 

 wordt slaaf van haren meester, die den slaaf toekomend, van diens heer. 



Doch dit alleen, ingeval de bruidschat voldaan is; dit niet het geval zijnde, 

 worden alle kinderen slaven van den meester der slavin. 



Is eene slavin gehuwd met een' vrijen man en heeft deze den bruidschat 

 voldaan, dan volgen de kinderen, die het aandeel der vrouw zijn, haar in den 

 slavenstand (zij behooren den meester toe) en zijn de kinderen, die het aandeel 

 des mans vormen, vrij. 



Is in dit geval de bruidschat niet betaald, dan zijn alle kinderen slaven. 



Yrijgeving met of zonder de in het bezit van den slaaf zijnde goederen ] ) 

 komt meermalen voor wegens belooning van bewezen diensten, testamentaire be- 

 schikkingen, geloften, enz. 



Pandelingen, zij, die zich voor eene zekere som verpand hebben, kunnen 

 volgens de oude gewoonten en instellingen nimmer tegen hun wil aan een ander 

 verpand worden en hebben het recht zich tegen voldoening van de pandsom van 

 den pandnemer vrij te maken. 



Dat hiervan dikwijls afgeweken wordt en pandelingschap herhaaldelijk, 

 vooral na verloop van jaren, in slavernij ontaardt, behoeft geen nader betoog. 



Pandelingen zijn verplicht de bevelen van den pandnemer op te volgen, die 

 tegen vergoeding van voedsel en kleeding over hunne werkkrachten kan beschikken. 



Feitelijk kan men twee soorten van pandelingen onderscheiden, n. 1. zij, die 

 zich persoonlijk voor de pandsom verbinden, en diegenen, die zich en hun gezin 

 in pand geven. In het laatste geval is de toestemming der vrouw een vereischte. 



Sterft een pandeling, die zich persoonlijk verpand heeft, clan kunnen zijne 

 erfgenamen niet met de pandsom bezwaard worden, wanneer de overledene n. 1. 

 niets als persoonlijk, barang sisila (zie later), of gemeenschappelijk eigendom, barang- 

 tjakkara, nagelaten heeft. 



Is dit wel het geval, dan kunnen zij om de betaling worden aangesproken. 



De vrouw en kinderen kan men echter nimmer als pandelingen reclameeren. 



Heeft hij zich echter met zijn gezin verpand, dan blijft op alle leden daar- 

 van, ook bij overlijden op den langstlevende, de schuld rusten. 



Eene eigenaardig, zuiver Gowasche instelling, die men in het rijk van Soem- 



1) Men vindt thans zeer welgestelde slaven, die door arbeid kapitaal, huis, vee, enz. hebben weten 

 te verwerven. 



