ker der wetenschap in deze gewesten reeds is uitgemergeld, en niets goeds meer kan af- 

 werpen! Er zijn nog rijke bronnen, die gestadig vloeijen, rondom ons, — heerlijke tuinen 

 vol van krachtig ooft voor den onderzoekenden geest; en er is nog menig terrein, menig 

 veld, dat nog nader ontgonnen en bearbeid moet worden. De grond is goed, en de bo- 

 dem vruchtbaar, en met eene Bijbelsche uitdrukking mogen we verklaren, dat de landen 

 wit zijn om te oogsten, en de oogst groot is. Maar we hopen, dat we er niet moeten bij- 

 voegen: dat de arbeiders ontbreken (1). 



En ziet dit is een verwyt, — dit is een klagte, die reeds menigwerf gehoord is : de ar- 

 beiders ontbreken ! Men wenscht, dat de Directie van het Genootschap meer deed, en 

 meer blijken gaf van openbaar leven en openbare werkzaamheid; maar wil de Directie zoo- 

 danige blijken geven, dan vindt ze doorgaans geen' weerklank en geen medewerking. Of 

 heeft niet (om een voorbeeld te noemen), onze W d . Secretaris Dr. J. Munnich, — die gedu- 

 rende dit afgeloopen Genootschapsjaar, reeds 9 voorlezingen in dit Lokaal gehouden had 

 over het kunstlijk van Dr. Auzoux, — heeft hij niet zijne lofwaardige taak moeten staken, omdat 

 hij bijkans geen auditorium meer had? En waarin hebben we dan nu den waren grond 

 van beschuldiging, de ware oorzaak en aanleiding tot de zoo even bedoelde klagte te zoe- 

 ken? Is het dus niet in gebrek aan sympathie, in gebrek aan aanmoediging en mede- 

 werking? Is het niet aan zekere lusteloosheid, en onverschilligheid voor de wetenschap? 

 Daarenboven bestaat er, (gelijk ik daareven reeds met een woord te kennen gaf), een ze- 

 kere neiging, een vrij algemeene zucht, om slechts te ontvangen, wat anderen bearbeiden, 

 en niet om te geven, wat we zelven zouden kunnen doen ! Velen onzer laten zich hier- 

 van terughouden door een te ver gedreven gevoel van zedigheid en nederigheid, en van 

 zeker wantrouwen op zich zelven. Ze durven zich niet aan den arbeid wagen; ze vreezen 

 dat hunne krachten ontoereikend zijn, en dat de resultaten van hun onderzoek slechts ge- 

 ringe aanwinst zouden bieden. Anderen zijn huiverig om een taak te beginnen, waartoe 

 ze meenen dat wetenschappelijke opvoeding en vorming een onmisbaar vereisen te is. Wij 

 hebben dit gevoelen, in mijn Geschiedkundig overzigt van dit Genootschap, — in 1846 voor- 

 gelezen, — reeds wederlegd (2). Men behoeft niet juist inden eigenlijken zin Geleerde te zijn , 

 om voor de wetenschap iets goeds te kunnen doen. Wat er in onze rijke Oost -Indische Be- 

 zittingen wetenswaardig is, — wat er in valt te onderzoeken en op te merken, — dat is 

 in het bereik van bijkans ieder die slechts wil onderzoeken en wil opmerken. Wij staan 

 hier wel niet op den bodem van Italië en Griekenland, maar we staan toch ook op klas- 

 sieken bodem, en er is ook hier geen enkel vak van kunst of wetenschap, waarvan men 

 zeggen kan, dat het geheel en al beoefend is en afgehandeld. Voor den bespiegelen den en 

 onderzoekenden geest ligt er nog een groote schat in dezen bodem bedolven, wachtende op 

 den dag, wanneer de arbeiders komen zullen om dien op te graven en aan het licht te brengen. 



Met het oog dan op dien schat gevestigd, en sterk in de overtuiging, dat wij een' 

 voorraad hebben, die nog voor vele jaren toereikend is, willen we de toekomst tegengaan, 

 hopende dat er velen mogen gevonden worden, die naar dezen voorraad tasten zullen. 



■ 



(1) Matth. 9 : 37. Joh. 4 : 35. 



(2) Zie Tijdschrift voor Neèrlantfs Indië , 8ste Jaarg., 2de Aflev. 



