of eene geit ten geschenke geven. Men zag slechts mannen en oude vrouwen. De getrouw- 

 de vrouwen en kinderen waren waarschijnlijk naar de binnenlanden verwijderd. 



Ik begin nu hier met het verhaal van eenen togt, welken ik den ll d,n Julij in gezelschap 

 van de heeren s'Jacob, Sa.wdifor.th, Kempen en Friederich, naar de binnenlanden van Belt' 

 ling (Bali) heb gedaan. Om hetgeen zal volgen wèl te verstaan, vermeen ik eenige uitleg- 

 gingen te moeten geven betreffende het terrein van BeUling. De groote keten van ber- 

 gen strekt zich regtstreeks van het oosten naar het westen, en het genoemde rijk is groo- 

 tendeels gelegen op de noordelijke helling dier keten. Ten zuiden van Sinyaradja en van 

 Sangsit dalen 4 takken of heuvelen van de groote keten naar zee. Elk derzelve is van 

 buiten gebogen, en de twee schakelen , welke in 't gezigt van elkaar liggen, maken gezamenlijk 

 eene halve kom uit , welke zich aan de noordzijde opent. 



Het zijn vooral de valleijen tusschen die heuvelen, welke tamelijk wel bebouwd zijn, in- 

 zonderheid uithoofde van het overvloedige water, dat van de voornaamste keten neêr- 

 stroomt. Die gedeelten van het land maken daarom, om zoo te zeggen, het hart, of ge- 

 lijk men het op Java noemt, »het binnenland" uit. Ieder die BeUling heeft gezien, 

 heeft zeker opgemerkt de watervallen aan de westzijde tusschen de eerste en tweede hier- 

 voren beschreven heuvels, waarvan de wateren geheel en al uit het binnenland schijnen te 

 komen. Langs die watervallen is het land van bosschen ontbloot en alleenlijk bedekt met 

 glaga en allang -allang , waarin men zegt dat de tijger dikwerf schuilt. 



Wij verlangden allen ons naar die watervallen te begeven. De inlanders gaven voor, dat 

 geen weg daarheen bestond ; dat de grond rondom vervloekt was ; dat in vervlogene dagen 

 eene geweldige overstrooming de daaraan grenzende wouden had vernield, en dat sedert 

 niemand nog het had gewaagd die watervallen te naderen. Later hebben de Balinezen van 

 Lombok, waarvan een aantal te Bali zelf was geboren, mij verhaald, dat de bedoelde 

 rivier ontsproot uit een meer in de bergen, — (van Tabanan, volgens het zeggen van sommigen ; 

 van BeUling, volgens het zeggen van anderen), welk meer genaamd is Danoe Tamblingan ; dat 

 eens het water van het meer, uithoofde van vele regens, zóó hoog rees, dat er ten noorden eene 

 doorbraak ontstond, waardoor al het land werd overstroomd in die rigting, welke rondom de 

 watervallen het kenmerk van verwoesting ten toon spreidt. Niemand weet op te geven, wan- 

 neer die gebeurtenis heeft plaats gevonden. Ik veronderstel eer, dat vulkanische magten, hetzij 

 eene aardbeving, hetzij eene Opwelling van den bodem van het meer, de bedoelde doorbraak 

 hebben te weeg gebragt. Maar stellig zeker is het, dat het binnenland van Bali mins- 

 tens twee kleine meren bevat, dat, waarvan ik heb gesproken, ten westen, en dat nabij 

 den berg Batoer in het oosten van het rijk van Banglie. Het doel van onzen togt was der- 

 halve, om de watervallen te bezoeken, welke wij dagelijks van de reede zagen. Des mor- 

 gens ten ï> ure verlieten wij het kamp, vergezeld van onze bedienden en van 6 uit de 

 kruispraauw geligte manschappen. Ongelukkiglijk vergaten wij eenen tolk mede te nemen. Naar 

 aanleiding van den vorigen dag ingewonnen narigten, vroegen wij naar het meer Danoe, 

 hetgeen noodzakelijk aanleiding gaf om ons naar het meer Tamblingan te voeren, instede 

 van ons den weg naar de watervallen aan te wijzen, welke niet Danoe genoemd worden. 

 Na Bandjir Djava voorbij te zijn gegaan, en zeer nabij Singaradja , vertoonden zich op den 

 weg een veertigtal gewapende mannen, welke op het zien van ons de vlugt namen. Het 



