was waarschijnlijk eene Balinesche wacht. Hooger dan Singaradja is de weg niet meer zoo 

 schoon , en begint ze smaller te worden en is weldra niets beter dan een berg-voetpad. 



Na Singaradja komt men aan de kampong Barattan, waar wij reeds meer inwoners be- 

 speurden dan in de kampongs bij het strand. Onze weg leidde ons op eenige heuvelen, be- 

 dekt met allang - allang , in eene zeer boschachtige vallei , waar een bergstroom loopt , op 

 welks bed van trachiet eenige aardige watervallen zich vertoonen. 



Het moeijelijke van het terrein noodzaakte ons onze paarden nabij dezen stroom achter te 

 laten. Hoewel de bewoners van het land niet klaarblijkelijk ons schenen te wantrouwen, 

 hadden wij evenwel veel moeite onder hen een' gids te vinden en dezen , zoo door geld als 

 door geweld, te overreden ons verder den weg te wijzen. 



Na een' vrij langen marsch tot aan de overzijde van de beek , kwamen wij binnen de dessa 

 Pemboenoet (de plaats der wilde vijgeboomen , genaamd Boenoet). Wij maakten halte om ons 

 dejeuner te nuttigen. De pambukkel der plaats was een zeer gastvrij man, en bezorgde ons, 

 zonder zich te veel te laten bidden, kokosnoten en rijst, met verscheidene soorten van kwee- 

 kwee. Van al de dessa's komt Pemboenoet mij voor de hoogste te zijn van de zijde der bergen. 

 Ze is versterkt, dat is: omheind met eene rij in den grond geplante bamboezen. Men gaat er 

 in aan de einden door een' uitgegraven weg, welke van weerszijden verdedigd wordt door 

 een bamboezen roosterwerk, waarvan de tusschenruimten een' doortogt voor de lansen der 

 verdedigers aanbieden. Onze gids ontsnapte, terwijl wij aan ons dejeuner waren. "Wij ver- 

 volgden onzen togt op ons gemak zonder gids. Zeer digt boven Pemboenoet, waar de steilte 

 zeer merkbaar is, verlaat men den hoogsten hoek van het bebouwde land, gelegen tusschen 

 den tweeden en derden heuvel, welke zich aan de groote keten bergen hechten. Wanneer men 

 zich naar het noorden keert, ziet men van dat punt bijna al het bebouwde land van Belt- 

 ling in den vorm van eenen driehoek, die tot basis zou hebben het strand tusschen Teboen- 

 koes en Sangsit , en waarvan de zijden zouden belend zijn door de zoo even bedoelde twee 

 heuvelen. Banjer -maloe lag (tusschen Teboenkoes en Banjar-bali) N. W. y 2 N. van ons; 

 de Bromo en Banjar-bali N. W. % W. , Sangsit N. W. 



Wij gingen nog eenigen tijd vooruit door het woud, maar daar niets ons lokte eenen weg 

 te vervolgen, die niets schoons noch nieuws cpleverde , en wij buitendien niet konden hopen 

 het meer van Tamblingan te bereiken, keerden wij terug. Naauwclijks waren wij buiten het woud, 

 in 't gezigt van Pemboenoet, of wij hoorden schreeuwen: ))tolakh tolakh" (keer terug). Weldra 

 jagen wij naar ons gewapende mannen toesnellen, die allen buiten adem van beneden waren 

 gekomen. Zij legden hunne wapenen op eenen afstand van ons neder, en baden ons terug 

 te keeren, omdat, zeiden zij, aan de andere zijde ons groote gevaren bedreigden, van 

 wege de bewoners van Tabanan, die zich op de grenzen hadden verzameld. Dit kon 

 waar zijn. De versterkingen van Pemboenoet, aan de zijde van den berg, schijnen zelfs te 

 bewijzen, dat het een dessa is in de nabijheid der grenzen. Ook kon het zijn dat de radja 

 niet gaarne zag, dat zijne vijanden zijne binnenlanden doorkruisten. Hij deed den kommis- 

 saris van het Gouvernement aanzeggen, dat, indien men voortaan verlangde eenig gedeelte van 

 het binnenland te bezoeken, men hem daarvan moest verwittigen, ten einde hij den reizigers 

 eene wacht konde medegeven, en zich daardoor van de verantwoordelijkheid ontslaan, welke 

 anders, ingeval van ongeluk, op hem zoude rusten; iets waarin hij gewis geen ongelijk had. 



