13 



Van den oudsten broeder gingen wij naar het paleis van den jongsten. Het geheel was 

 minder schoon ; maar niet minder net dan bij den eerste. Een gedeelte der huizen was 

 kortelings verbrand en nog niet geheel en al herbouwd. 



Men dischte ons een ontbijt op, geheel naar den Europeschen trant. Spoedig daarop keer- 

 de het gezelschap terug naar Ampanan en begaf zich naar boord. Eenige goestiës en ida's 

 kwamen den kommissaris bezoeken. Het schip maakte niet dien grooten indruk op hen, 

 welken ik daarvan zoude verwacht hebben. Die groote heeren schenen zich zeer weinig te 

 amuseren, toen de Bromo eene evolutie deed, en, niet dan toen het schip weder op de 

 reede was teruggekeerd, stelden zij zich gerust ten aanzien van de voornemens hunner gast- 

 heeren. Onmiddelijk na het vertrek van de Bromo, bragt ik het noodige in gereedheid, 

 om de piek van Lombok te beklimmen. De heer King wilde mij vergezellen; maar den 

 dag voor ons vertrek deed de radja hem aanzeggen, dat hij zulks niet moest doen, om- 

 dat hij, radja, hem noodig had, zoo voor de onderhandelingen met Bali als voor de toe- 

 bereidselen tot het groote feest. 



Ik vertrok dus den 8 den Augustus met den heer Morgan, kommies van den heer Kiïig, 

 mijne vier bedienden, twee tolken en een aantal koelies. Ik had bij mij twee brieven van 

 den goestie gédé Raij , de eene gerigt aan al de hoofden, die mij van dienst konden zijn, 

 en de andere in het bijzonder aan den grootsten radin of Sasaksen hoofd, die op eenen 

 afstand van 18 palen van Mataram woont. Dien dag maakten wij geene groote vordering 

 en bragten den nacht te Pringa Rata door, waarde radja eene kleine hut heeft. Dezelve 

 dient hem tot woning, wanneer hij in de omstreken gaat jagen. 



Daar men ons niet verwachtte en Pringa Rata een kleine en arme kampong is, hadden 

 wij veel moeite ons wat rijst, olie en een hoen te bezorgen. Mijn brief van den goestie 

 was van weinig nut, wijl de pambukkel van de kampong niet lezen kan. Van Pringa 

 Rata uitgaande is het land minder bebouwd; men gaat door een groot bosch en daarna 

 door een heuvelachtig land, dat bedekt is met alang-alang of kwijnende struiken. 



Te Batoe kleang , de plaats waar de radin woont, van wien ik zoo even sprak, had ik 

 een paard en eenige mannen noodig. Ik wilde daarom mijnen brief overgeven, maar de 

 radin was niet te huis; hij was op de hertenjagt. De broeder deed zich zoo onhandel- 

 baar voor, dat ik vertrok zonder wat ik gevraagd had te erlangen. De radin te Batoe 

 kleang is diegeen, die nog de meeste magt en onafhankelijkheid onder de hoofden van Sas- 

 sak bezit, zoodat hij naderhand niet werd gestraft, wegens den weinigen eerbied, welken 

 hij betoonde voor de aanbevelingen, welke ik bij mij droeg. In de eerste kampong na Ba- 

 toe kleang liet ik weder mijnen brief zien en herhaalde mijne verzoeken. Hier werd ik da- 

 delijk geholpen. 



Eenige palen verder komt men weder op het plein, en het land is aan die zijde zoo goed 

 bebouwd als aan de westzijde. 



Tegen 5 uren des avonds kwamen wij te Loijok, gelegen ten zuiden van de piek van 

 Lombok en op eenen kleinen afstand van den voet van dien berg , aan. Den 5 dcn bragten 

 wij den dag door te Loijok, zoo om uit te rusten als om onze voorbereidselen te maken. 

 De radin had ons wel ontvangen; hij deed zijn best om ons goed te onthalen; jammer maar 

 dat alles zoo langzaam in zijn werk toeging. Hij beweerde dat het 15 dagen zou vereischen 



