14 



om den berg te beklimmen, en verhaalde ons verschrikkelijke histories over zulk eene reis, 

 welligt in de verwachting dat de moed ons zoude ontzinken en wij verkiezen zouden lie- 

 ver terug te keeren dan ons aan de groote gevaren bloot te stellen. Den 6 den wilde ik 

 vroegtijdig vertrekken, maar noch koelies, noch paarden, noch levensmiddelen waren in 

 gereedheid. De radin zeide mij dat ik de gidsen en rijst in een kampong op mijn weg zou 

 vinden. Ik vond er het een noch het ander, en ik deed den radin ontbieden, om hem 

 te zeggen dat ik niet zou vertrekken alvorens alles wat ik noodig had zou zijn be- 

 zorgd. Hij deed den pambukkel van den kampong, die aan zijne orders niet had voldaan, 

 vastbinden en zond denzelven naar Mataram, waar dezelve bij mijne terugkomst nog in 

 hechtenis zat. 



Het was niet dan na den middag dat ik mijnen togt kon hervatten. Weldra verliet ik 

 het bebouwde land, kwam in de bosschen en volgde een pad, dat vrij moeijelijk was te 

 herkennen. Tegen den avond verklaarden de gidsen dat zij den weg niet meer wisten, dat zij 

 denzelven wel tot aan den berg kenden, maar niet op den berg, waar zij nimmer waren ge- 

 weest. Ik joeg hen weg en deed den radin weten, dat hij mij zoo spoedig mogelijk andere 

 moest zenden. Telkens wilde mijn volk ophouden, vooral daar, waar verbrand hout het 

 teeken was, dat anderen er vroeger hadden gelegerd. Ik verklaarde hun dat ik mijn weg 

 zou vervolgen, niet slechts zonder gids, maar zelfs zonder koelies, en dat zij moesten we- 

 ten, waaraan zich bij den radja te houden, indien mij een ongeluk overviel. Op die 

 wijze gelukte het mij hen voort te slepen, tot nabij eene bron en daar maakte ik halte, om 

 er den nacht door te brengen. Den volgenden dag naderden wij den top en na de eene 

 hoogte na de andere beklommen te hebben, kwamen 'wij tegen 8 uren des namiddags bo- 

 ven. Toen ontdekte ik dat ik niet het hoogste punt had bereikt, maar een ander, veel 

 meer zuidelijk gelegen. 



Het gezigt, dat ik genoot, was een der meest indrukwekkende, ofschoon de bergtop van 

 dikke wolken was omhuld. Het bovenste Van de piek is een uitgestrekt meer, verscheide- 

 ne palen breed en lang. Geheel in den omtrek verheffen de onderscheidene bergspitsen zich 

 loodregt van 2000' tot 4000' boven den bodem, waarvan de ruimte door een klein meer 

 werd beslagen, dat zich 2000' regt onder mij bevond. Ten oosten van het meer strekt, langs 

 hetzelve, zich eene kleine vlakte uit, in welker midden een kleine kegelvormige heuvel van 

 p. m. S00' zich verheft, welke uit al deszelfs kloven rookt en op verschillende plaatsen be- 

 dekt is met zwavel en andere vulkanische voortbrengselen, De top, waar ik mij bevond, 

 was niet de Rindjanil, maar de G. Sankareau. 



Het was volstrekt onmogelijk verder te gaan. Overal daalde de top spits af, en ik was 

 van den minst verwijderde gescheiden door eene ravijn van omstreeks 1500' diepte. Een ooste- 

 wind joeg de wolken rondom de hoogten en veroorzaakte zulk eene felle koude, dat al de 

 koelies niet in staat waren een woord te spreken en verscheidenen ; de koorts hadden. Zij ba- 

 den mij dan ook den nacht niet boven door te brengen. Ik had er zelf weinig trek in, en 

 na eenige aanteekeningen van de uiterlijke gedaante van den berg te hebben gemaakt, keer- 

 de ik terug. 



Op eené hoogte van 8000 voet bevond zich een klein ravijn, waar wij, beschut tegen 

 den kouden wind, den nacht doorbragten. Wat ons toen het meest plaagde, was de dorst. 



