hoe de poëzij ontstaat; de vergelijkingen zijn de versierselen en het kenmerkende der poëzij. 

 De verklaring der Javanen door Khawi (sterk) , behoeft naauwelijks genoemd te worden. Khaxoi 

 is een Arabisch woord; eerst sedert het Mohamedanisme op Java, en op Bali in 't geheel 

 niet hekend. Hoe zouden de Arabieren een' naam aan die taal gegeven hebben, die zij noch 

 gevormd, noch gecultiveerd , maar integendeel nagenoeg uitgeroeid hebben, wijl deze 

 taal de steun van het Hindoegeloof en van al de inrigtingen op Java was, die de Arabie- . 

 ren trachtten te vernielen en te doen vergeten ? De Arabieren en hunne getrouwe volgelin- 

 gen hebben bewerkt, dat men thans op Java het Kavvi niet meer verstaat en dat de 

 Kawi werken nagenoeg verdwenen zijn, terwijl een groote rijkdom daarvan getrouw op 

 Bali bewaard gebleven is. 



Het werkwoord kawin of kakawin heeft aanleiding gegeven om de werken, die onder 

 dien naam van de Balinezen opgegeven worden, voor huwelijksgedichten te houden, wijl 

 men aan het Maleisch kawin (trouwen) dacht. Beide woorden, het Balinesche en het Malei- 

 sche, schijnen van hetzelfde Sanskritwoord afgeleid te moeten worden. Van kawja wordt, 

 door aanvoeging van het Polynesische an, kawjan gevormd; dit gaat door de op Java 

 gebruikelijke (hoewel onjuiste) contractie van ja tot e in kawen over, en daaruit is door 

 onnaauwkeurige uitspraak , met de gewone verwisseling van e en i, kawin en kakawin ont- 

 staan. Dit is dan zoowel het Balinesche woord voor » poëzij" , als het Maleische voor » trouwen," 

 naardien de huwelijksgedichten (de hymenaea) een voornaam en meest in het oor vallend gedeelte 

 van het feest uitmaken. Tot het ontstaan der Kawitaal schijnen eenige nieuwe denkbeelden 

 in het oog gehouden te moeten worden. De priesters hadden niet het Kawi, maar het Sanskrit 

 als heilige taal; deze taal vindt men thans nog op Bali in de Vedds, het Brahmandapoe- 

 rana en andere geheimschriften (toetoer). Men kan dus niet meer Crawfurd beamen, die 

 beweren wil dat het Kawi de taal van de priesters was (Crawf. Arch. II. 17, 18). 



De Hindoes en vooral de Hindoe -Brahmanen, die naar Java overkwamen, bragten het 

 Sanskrit in hunne heilige geschriften en misschien ook een Prakritdialect mede. Dat zij 

 een Prak rit dialect kennen en spreken moesten, is duidelijk uit den betrekkelijk laten tijd 

 van hunne overkomst van Indië, die men tot nu toe op zijn hoogst op 500 jaren na Ghr. 

 geschat heeft; in dien tijd was echter het Sanskrit in Indië al ten minste 800 jaren eene 

 doode taal. Daartegen, dat zij Prakrit spraken, pleit nu wel het verschijnsel, dat wij geen 

 enkel Prakritwoord in de Polynesische talen vinden, dat zich niets van de assimilatiën, 

 contractiën en elisiën , die het Prakrit kenschetsen, in de Indische woorden van het Kawi 

 vertoont; maar juist dit verschijnsel leidt op den weg om het ontstaan der Kawitaal te 

 begrijpen. 



Wij vinden in de Sanskritwoorden op Java en Bali verbasteringen, die echter niet op 

 Indische wijze ontstaan zijn. Daartoe behoort de contractie van wa tot o, ja tot e, de 

 onduidelijke uitspraak en daardoor ontstaande verwisseling van oe en o, Tan i en e; verder 

 de verwisseling van ra en rè (kèrrèt , dat al vroeger van mij als ri-vocalis herkend is), die 

 echter in goede Balinesche manuscripten nooit voorkomen, evenmin als de bovengenoemde 

 verbasteringen. Daartoe behoort ook de verbastering van het voorzetsel dra tot par en per; 

 de weglating van a initialis in Sanskritwoorden, b. v. naegraha voor anoegraha , die men 

 met de beduid inglooze voorletter a der Javaansche werkwoorden verwisselde. De uitspraak der 



