Anoesvara als ng , b. v. in ong , zoude men niet aan eene verbastering toeschrijven; integen- 

 deel schijnt deze uitspraak het naast te staan aan den onbestemden klank des Indischen teekens. 

 Ook de overgang van de Indische \o tot b in Bjdsa, Balmiki, Baroena is minder als verbaste- 

 ring, dan als in het Sanskritsche idioom gelegen te beschouwen, om voor het vocalische uit- 

 spraak te bewaren. Wij gelooven dus dat de weinige veranderingen van Sanskritwoorden op Java 

 zelf ontstaan, en dat geen enkel Prakrit- woord in de taal van dat eiland ingevloeid is. 



Bijaldien nu toch de Hindoes, die naar Java kwamen, Prakrit spraken, wat wij vooron- 

 derstellen moeten volgens den tijd der overkomst, dan blijkt het dat zij die taal al dade- 

 lijk achterwege lieten en de taal van het land aanleerden. De redenen zijn daarin te zoeken, 

 dat de Hindoes maar in kleine getallen kwamen en eene groote bevolking van inboorlingen 

 vonden; verder ook, dat zij gedeeltelijk Boeddhisten waren en dat de belijders van dat 

 geloof zich altijd in de verschillende landen waar zij heenkwamen den landaard en de taal 

 van het te bekeeren volk eigen maakten. Door de Boeddhisten waren dan ook de Brah- 

 madienaren genoodzaakt om ten aanzien der taal toegevend te zijn, om het volk, dat 

 zij aan hunne godsdienst en instellingen onderwerpen wilden, niet tegen zich te verbitte- 

 ren en daardoor aan de Boeddhisten vrij spel te geven. Boeddhisten en Brahmanen heb- 

 ben zich dan vreedzaam met elkander op Java verdragen, en de eeredienst van beiden is 

 bijaldien ook niet gemengd, toch door stelsels van de andere leer verrijkt en gewijzigd. 

 Hierop is al vroeger bij de beschouwing van de bouwvallen van Prambanan en Boro Boedo 

 opmerkzaam gemaakt; in het vervolg van dit verslag zullen duidelijker bewijzen van deze 

 stelling op verscheidene plaatsen gegeven worden. De Ra wi werken zijn gedeeltelijk door 

 Sivaïten, gedeeltelijk door Boeddhisten geschreven; beiden gebruiken dezelfde taal, en de 

 werken van beiden staan bij het volk in gelijk aanzien, hoewel zich bij de Si va-Brahmanen 

 van Bali eene voorliefde voor de zuiver Sivaïtische werken schijnt te vertoonen. 



Deze vriendschappelijke verhouding is wel een der voornaamste gronden van het ontstaan 

 der Kawitaal. Men konde geene vreemde taal invoeren wegens de Boeddhisten en de te 

 groote oorspronkelijke bevolking van Java f men had echter de behoefte om de landtaal te 

 verrijken, ten einde godsdienstige en wetenschappelijke begrippen, die daarin ontbraken, 

 in de voor het volk te schrijven werken uit te drukken. Men gewende dus bij het onder- 

 wijs in de godsdienst het volk aan een aantal Sanskritwoorden, en vormde zoo allengs 

 door meer en meer vreemde woorden in te voegen eene eigene taal, die alleen voor de ge- 

 schriften en het onderwijs bestemd was. Deze taal konde natuurlijk de verbuigingen van 

 het Sanskrit niet opnemen, daar, om deze verstaanbaar te maken, het volk met de ge- 

 heele Sanskritsche spraakkunst moest bekend gemaakt worden, iets dat bijeen volk gelijk de 

 Javanen te moeijelijk was en ook niet in de belangen van de priesters lag, wier geheim- 

 schriften , zuiver verbuigd Sanskrit inhoudende , voor het overige volk onverstaanbaar 

 bleven. 



Dat ook de Boeddhisten het Rawi vormden en geene Prakitwoorden invoegden, schijnt 

 dan wel te bewijzen dat zij hunne geheimschriften in het Sanskrit vervat hadden. Op 

 Ctijlon en in het achterschiereiland van Indié kwamen de Boeddhistische boeken in Pali 

 <een Prakritsch dialect) over ; daarentegen in China en Tkibet in Sanskrit; de bekendma- 

 king naar het noorden toe was vroeger dan naar het zuiden en daarom had men nog de 



