28 



het aan niemand van het volk te vertoonen. Bedoeld manuscript van het Sivasdsana was 

 geschreven op den dag Mahoeloe Pahing Anggara (dingsdag), in de week Soengsang , in 

 het jaar van Saka (Sakawarsa) 1682 (na Ghr. 1760,}, in de maand Srawana, op den acht- 

 sten dag van de witte helft, in Wilatikta (1). Daarop verontschuldigt zich op de gewone 

 wijze de schrijver over de slechte of onnaauwkeurige schrijving, en hij heeft in dit geval 

 groot gelijk, want het manuscript was zeer foutief; hij verontschuldigt zich met zijne on- 

 wetendheid (moeda) en geringheid (Kina dina). Verder voegt hij er bij dat het werk een ge- 

 heimschrift (rahasja) is, en eindigt met de bekende aanroeping : 



Siddir - astoe , tat'astoe astoe 

 Ong Saraswatie namah 

 Ong g'moeng Ganapataje namah 

 Ong sri Goeroebjo namah 

 Ong ong Kamadevaja namah 



Men zie over deze aanroeping onder RasiajANA. en B&rata Joedda. Hier is alleen bijge- 

 voegd : » Ong vereering aan Kamadeva." Deze, de god der liefde, schijnt dan wel de bijzon- 

 der geliefkoosde godheid des schrijvers te zijn. Inderdaad is de god der liefde zeer geëerd 

 en in vele nieuwe dichtstukken geprezen, iets waarvan zich de analogie in Indië we- 

 dervindt. 



Wij geven hieronder het begin, den tekst en de vertaling van het Sivasdsana : 



» Dit (is) het Poervddigama - Sdsana - sdstra - saro - drêtta (2) , het eerst vervaardigd door den 

 voleindigden ouden leeraar } den radja Poerohita, die alle kwaliteiten kent, die gelijkt op 

 de stralen der zon, die in de harten van alle menschen woont; Misraharana, die als al- 

 lerhoogst edelgesteente boven het hoofd prijkt van al de goddelijke leeraars van Siva (van 

 de Sivaïtische godsdienst), van de laagste, middelste en hoogste; verder is hij de eerste Goeroe, 

 de hoogheilige genaamd. Deze vraagde asch, naardien het aan hem veroorloofd was asch 

 te vragen van de kinderen en kindskinderen van sang Basmangkobra (?); deze beval hem 

 daarop te vervaardigen het Sdsanadigama Sdstrasarodrêta voor alle priesters, zoo velen de 



(1) Waar dit Wilatikta op Balt te zoeken is, blijft onzeker ; het is {Wilioatikto) de Skt.-naam voor Ma- 

 djapahit. Mogelijk is het, dat het werk oorspronkelijk in Madjopahit geschreven was , en dat de opeenvolgende 

 afschrijvers den naam der stad, waar het oorspronkelijk geschreven is, behielden, hoewel zij celven op Bah 

 waren. 



(2) Dit woord schijnt iu twee deelen te scheiden te zijn ; Poervddigama sdsana 9 het bevel, de wet des 

 Posrvadigama'*'' en sdstra saro drêta, »waarin de essentie der heilige werken vervat is." Dat taro in plaats van 

 sara ingevoegd is, en wij dus den Nominatief in plaats Tan het thema in eene compositie vinden , schijnt eene on- 

 naauwkeurigheid te zijn, die uit de onkunde der beteekenia der Skt. -uilgangen en inflexien voortvloeijen koude, 

 doch te gelijker tijd het bewaren van die inflexien in het geheugen der JPandita's op nieuw bewijst. 



22 ,u debl. 1848. *. 



