— 3 — 



woord eene n achter zich en verandert de r in d (of juister gezegd: wordt de r 

 door eene d vervangen) b. v\: talete — toöentalete — tontalete; sea — toöensea — 

 tonsea, enz. 



De g kunt zelden als beginletter van eenig woord voor; ook in het midden 

 van woorden treft men de g niet menigvuldig aan. 



De j wordt, uitgezonderd in liet woord ja, nooit als beginletter van eenig 

 woord aang troffen; wèl wordt dei dikwijls als overgangsletter tusschen de i en 

 a, alsook tusschen de i en o aangetroffen, 1). v ; wija, tijoo, mijó, euz. 



Staat vóór de letter k een der partikelen a of ë, dan krijgt genoemd par- 

 tikel ng achter zich, b. v.: keijei — ang ketjei; kelid — ang kelid, enz. 



Eu wanneer nu vóór genoemde letter k het partikel i staat, dan krijgt 

 genoemd partikel eene n achter zich en verandert de k in tj, b. v.: kajoe — woeana 

 in tjajoe; kama — woeana in tjama; ketjei — woeana in ketjei (dit laatste bijgevoegd 

 om aan te toonen, dat er ook uitzonderingen zijn). 



In het midden van woorden heelt de k dikwijls ng vóór zich en wordt de 

 tj zeer dikwijls door n voorafgegaan, b. v.: tongkè, lëngka, lougkai tiutjoè, mintjir, 

 tintjas, enz. 



De nj wordt ook wel door i voorafgegaan, b. v. : linjan, enz. 



De ng heeft over het algemeen a, e en e vóór zich, b. v.: tengkorën, pengkar, 

 mangkoer, songkoer, lëngka, enz , enz. 



De klinkers zijn a, e i, o, oe. 



Wanneer dezelfde of verschillende klinkers bij of naast elkaar komen, het- 

 geen zeer dikwijls bet geval is, j moeten zij in de meeste gevallen apart uitgesproken 

 worden, b. v. : taiin, reë, niï, noö, toeöes, raitja, enz. 



De ei en ou worden echter in de meeste gevallen, de ai in enkele niet af- 

 zonderlijk uitgesproken. Echter wordt hierbij aangemerkt, dat de klank der ou 

 eigenlijk meer afgebroken is dau die tier llollandsche ou, zoodat 't meer o oe klinkt. 



De e heeft óf den klank der stomme e, zooals in de Hollaudsche woorden 

 verzoeken, bcginneu, verzamelen, óf den klank der scherpkorte e, doch in dit laatste 

 geval meer overeenkomende met de Franscue è (e met accent grave). 



Ter onderscheiding dezer tweeërlei uitspraken van de e is boven de stomme 

 e het teeken " geplaatst. De scherpkorte e komt voor in de woorden reken, tena, 

 wenè, seren, enz. 



De stomme e (ë) komt voor in de woorden mënës, sësël, wërën, lëntöe, enz. 



De a kan scherpkort of lang ziju; in dit laatste geval wordt zij verdubbeld 

 geschreven 



De lange a komt dikwijls aan het einde van lettergrepen voor, maar 

 wordt alsdan niet verdubbeld geschreven. 



De i klinkt evenals de Hollandsche ie in zien, die, enz., b. v. : mindo tim- 

 bojan, milëk, pisi, enz. 



