— 10 — 



Het eerste wordt gebruikt om naar personen te vragen en gewoonlijk voor- 

 afgegaan of gevolgd door het woordje „si," b. v.: 

 sei si man ge? = wie zal gaan? 

 sei si iroemombit = wie heeft gestolen? 

 si sei sia? = wie was dat? 

 si sei ën niilëkmoe? wie (of wien) hebt gij gezien? 



Het tweede bezigt men om naar zaken te vragen en krijgt dan dikwijls 

 't woordje „en" achter en enkele malen ook vóór zich, b. v. : sapa en niitoe = wat 

 is dat? 



Het derde is een vragend voornaamwoord van plaats en wordt altijd door 

 het partikel a voorafgegaan en door e gevolgd. Bij gebruik wordt 't dus, am bisa 

 ën tawojan =* waar moet gewerkt worden? 



Werkwoorden. 



Ofschoon werkwoorden stamwoorden kunnen zijn, worden echter de meeste 

 van andere woorden (door toevoeging van affixen) gevormd. 



Evenals er bij zelfstandige naamwoorden geen vormen voor de verschillende 

 naamvallen zijn, heeft men ook bij de werkwoorden geen vormen voor de verschil- 

 lende tijden, zooals deze in hel Hollandsck beslaan. Door toevoeging van affixen echter 

 kan men een werkwoord in verschillende nuances voorstellen. 



In de grammaticale woordenlijst is, zooveel mogelijk, getracht de vertaling 

 of omschrijving van verscheidene werkwoorden in hunne verschillende vormen te 

 geven, hoewel men daarvan eigenlijk geeue goede Hollandsche vertaling geven 

 kan, aangezien deze in enkele gevallen zeer moeilijk, om niet te zeggen onmoge- 

 lijk is. 



De beteekenis van eenige dezer vormen kan men alleen door spraakgebruik 

 leeren kennen 



Bijwoorden. 



In het Tompakëwasch heeft men niet veel bijwoorden. 



1. Bijwoord van bevestiging of toestemming is: 



en = goed, ja. 



2. Bijwoord van ontkenning is: 



tijóö = neen (in de beteekenis van doe 't niet), 

 raitja = neen (in de beteekenis van niet hebben), 

 raitja wana = neen "(in de beteekenis van geen). 



3. Vragend bijwoord van hoeveelheid of hoegrootheid is: 



pira hoe veel, 



takoera .... hoeveel of hoe groot. 



