— 86 — 



Eenigeu tijd later werden zij door de komst van immigranten, die zich 

 bij hen voegden, vermeerderd. Daarna moeten zij Woeloer-mahatoes' hoogvlak- 

 ten verlaten hebben en verhuisden meer naar het Noorden, nl. naar de tegenwoordige 

 landstreken der Minahasa. 



Deze voorouders moeten toen reeds in drie kasten verdeeld zijn geweest, t.w.: 

 Ie. ..Se makaroea siouw . hetgeen vertaald ..de tweemaal negenen" (3) beteekent. 

 die aangewezen worden als de stamvaders der adelijken, uit welke de opperhoof- 

 den werden gekozen; 



2e. „Se makatëloe pitoe" ot ..de driemaal zevenen (4). van welke de priesters 

 en priesteressen afstammen, en 



3e. „Se pahasiouwan tëloe''. hetgeen vertaald ..de negenmaal drieën' (5) beteekent 

 welke de meerderheid uitmaakten en de stamvaders der minderen zijn (6). 



In het eerst schijnt men zijn verblijf het liefst op of nabij de toppen 

 der bergen gekozen te hebben, een bewijs, dat men nog zeer bevreesd was voor 

 overstroomingen (7). Groote boomen dienden hun tot woning. In elk dorp werd 

 een oudste uit de eerste kaste tot opperhoofd gekozen en uit de leden dei- 

 tweede kaste werden de priesters en priesteressen aangesteld. Aan de kasten-ver- 

 deeling moet aanvankelijk zeer streng de hand zijn gehouden. 



Het schijnt, dat de leden uit de kaste der opperhoofden en die der pries- 

 ters zich niet door huwelijk mochten vermengen. Later evenwel, bij de toeneming- 

 van den invloed der priesters en wellicht ook toen men zich allengs begon te ver- 

 deelen en omdat de dorpen of kampen of hoe men de toenmalige verblijfplaatsen 

 noemen wil. niet dicht bij elkaar gelegen waren, moet deze gewoonte, welke zij van 

 hun oorspronkelijk land schijnen medegenomen te hebben, haar kracht hebben verloren. 

 Nog later waren eenige opperhoofden tevens priesters 



Met iemand uit de derde kaste mocht een lid van de eerste en tweede 

 kaste geen huwelijk sluiten. 



Van huwelijken gesproken, zij hier nog aangemerkt, dat, naar 't schijnt, onder 

 hen een man voor het bekomen eener vrouw toen nog geen „ëmas kawin" be- 

 hoefde te betalen. 



De slavernij ontstond eerst veel later en nog veel later het pandelingschap. 



Men leefde uitsluitend van de jacht en vischvangst. Eerst veel later 

 ten tijde van zekeren Toemilëng, is de tuinbouw hier bekend geworden. Ookvisch- 

 vijvers waren toen nog niet bekend, daar die eerst even na den tuinbouw door 

 iemand, Mamanoea geheeten, moeten uitgevonden zijn 



In het begin schijnt men niet veel goden (hoogstens drie) te hebben vereerd. 

 Eerst langzamerhand werd het aantal belangrijk vermeerderd. 



De eerste voorouders, zooals Loemimóeöet. Töar, enz en later ook degenen. 

 die zich verdienstelijk hadden gemaakt, werden door het nageslacht tot goden 

 of godinnen van den tweeden rang verheven. 



Het als een orakel raadplegen van een nog lillend hart eens diers schijnt 



